در چهار دهه گذشته، قطعی برق توجیهاتی داشته است. دهه شصت بخاطر آسیبدیدن نیروگاهها یا بدلیل گرا ندادن به جنگندههای دشمن بعثی در حملات هوایی، برق قطع میشد. پس از جنگ در سال ۱۳۶۷ تا سال ۱۳۶۹، وضع برق کمی سامان پیدا کرد اما در هفتم مرداد ۱۳۶۹، خاموشی گستردهای در چندین استان اتفاق افتاد.
دهه هفتاد هم جسته و گریخته بویژه در فصل گرم سال، برق برای خودش رفت و آمد میکرد؛ همان سالهایی که «بابابرقی» در تلویزیون ظاهر میشد و میگفت «لامپ اضافی خاموش».
سال ۸۰، برق در تهران، اصفهان، شیراز، تبریز، کرمانشاه، قزوین و همدان قطع شد و جمعیتی ۳۰ میلیون نفری بیبرق شدند. گرچه به گفتهٔ مدیرعامل وقت شرکت توانیر ایران، متوسط سرانهٔ خاموشیها در ایران در هر شبانهروز در سال ۱۳۸۸ حدود دو دقیقه بوده است.
فروردین ۱۳۸۲ با وقوع انفجاری در خط انتقال ۲۳۰ کیلوواتی میان پست انجیرک اراک و پست اراک ۲ روی داد و مقدمه خاموشیهای گسترده در بخشهای دیگر کشور شد.
سال ۱۳۸۷ نیز بحران خاموشیها به اندازهای گسترش یافت که خاموشیهای با برنامه در دستور کار شرکتهای توزیع برق قرار گرفت. در آن دوران، مسئولان وزارت نیرو یکی از دلایل خاموشیها را «افزایش نامتناسب حجم سرمایهگذاری با افزایش رشد مصرف در صنعت برق» عنوان کردند.
دی ۱۳۹۹ فرا رسید و قصه تکراری خاموشیها. اینبار دستگاههای استخراج رمزارز، کمبود گاز و افزایش مصرف مشترکین خانگی، دلیل قطعی برق اعلام شد.
و نهایتا به بهار ۱۴۰۰ رسیدیم و همچنان برق قطع میشود؛ این بار نامنظم و در اغلب موارد برخلاف جدول اعلامی. دلیل؟ استخراج ارز دیجیتال. این را امروز سخنگوی صنعت برق کشور اعلام کرده است: صنعت برق به دلیل استخراج غیرمجاز ارز دیجیتال که مصرف برق بالایی را به خود اختصاص داده، تحت فشار است.
منبع: خبرگزاری ایسنا
