سیدجواد هاشمی که ساعتی پس از حادثه فروریختن ساختمان متروپل آبادان در محل حضور داشت با بیان اینکه تلاش کرده در مقابل اطلاعات نادرستی که از سوی یک خبرنگار منتشر میشد واقعیت «متروپل» را کوتاه نشان دهد، گفت: این شأن مردم آیادان و خرمشهر نیست که پس از این سالها هنوز یک سیستم درست شهری نداشته باشند.
این بازیگر معروف فیلمهای جنگی و دفاع مقدسی در شبهای گذشته برای یک برنامه در سالروز آزادسازی خرمشهر به همراه علیرام نورایی به این شهر سفر کرده بود ولی پس از انتشار خبر فروریختن ساختمان «متروپل» آبادان که منجر به کشته و مجروح شدن تعدادی از هموطنانمان شده، به آبادان رفت و از محل حادثه تصویر و فیلمهایی را در فضای مجازی منتشر کرد، در حالی که در این مواقع بر کمک به کنترل بحران توسط نیروهای متخصص تاکید میشود.
او در گفت وگویی با ایسنا درباره چگونگی حضورش در محل حادثه «متروپل» بیان کرد: قرار بود دوشنبه شب، یعنی دوم خرداد یک برنامه دیگر هم در خرمشهر داشته باشیم که برنامه بخاطر فرو ریختن ساختمان کنسل شد به همین دلیل من و علیرام (نورایی) به آبادان رفتیم تا ببینیم آیا کمکی از دستمان بر میآید یا خیر. مسلماً دوست داشتیم بتوانیم مردمی را که از این حادثه بسیار عصبانی بودند و حق هم داشتند، کمی آرام کنیم یا پیامی برای مردم آبادان بفرستیم که با نهایت صبوری همیشگی خود، حداقل تا زمانی که مجروحین از زیر آوار بیرون بیایند، اجازه دهند که نیروهای امدادی کار خود را بکنند و از تجمع در اطراف محل خودداری کنند.
هاشمی درباره اینکه با وجود دلیلی که بیان میکند، حضور خودش در آنجا منطقش را زیر سوال میبرد و به نوعی آن را نقض میکند، توضیح داد: ما زمان بسیار کوتاهی در آنجا ماندیم که خودمان مُخل کار امدادگران نباشیم، اما یک ویدیو از خبرنگاری دیدم که اطلاعات خلاف واقع میداد و از آنجا که مردم، اطلاعات منتشر شده توسط سلبریتیها را صادقانهتر و راستتر میپندارند احساس کردم شاید در همین بخش اطلاع رسانی - حتی خیلی کم ولی صادقانه - کمکی کنم. در واقع خواستم مردم بدون واسطه، خبر و وضع محل حادثه را بشنوند. با این حال درست یا نادرست هرچه که بود به نوبه خودم تلاش کردم خانوادهها را آرام کنم. من در آنجا با خانوادههایی مواجه شدم که چند ساعت بود از عزیزان خود خبر نداشتند، بچههایشان تلفنهای خود را جواب نمیدادند و شرایط بغرنج و بدی داشتند، اما با دیدن ما قدری آرام شدند. این کمترین کاری بود که به لحاظ روحی میتوانستیم در آن لحظه انجام دهیم و دلیل دیگری نداشت.
