روزنامه هفت صبح، مصطفی آرانی| روایتی از سیاستگذاری کشورها برای مقابله با کرونا و دلایل عدم قرنطینه در ایران . ماجرای قرنطینه و تعطیلی در ایران به یک ماجرای بسیار پیچیده تبدیل شده است. شخص حسن روحانی که این روزها از طریق ستاد ملی مدیریت کرونا، فرمانده میدانی است به هیچ وجه علاقه ندارد که کشور به سمت قرنطینه برود و حتی در روز ۱۴ فروردین دستور داده بود که همه فعالیتهای اقتصادی باید از روز ۲۱ فروردین به روال عادی بازگردد که البته دیروز کمی تخفیف داد و این تاریخ را برای سطح کشور به ۲۳ فروردین و برای استان تهران به ۳۰ فروردین تبدیل کرد.
ظاهرا دلیل روحانی برای چنین کاری، مسئله اقتصادی است. روحانی معتقد است که تعطیلی کشور آن هم در این شرایط تحریمی باعث میشود که کشور زمین بخورد. او حتی تا آنجا در این ایده پیش رفته که به استناد یک گزارش وزارت اطلاعات، چنین درخواستی را (برای قرنطینه و تعطیلی) به صراحت خواست ضد انقلاب نامیده است.
او البته در این امر تنها نیست. دونالد ترامپ، همتای او در آمریکا نیز تا به حال در برابر یک قرنطینه فدرال و سرتاسری مقاومت کرده و حتی در حال تلاش است تا زودتر آمریکاییها به سر کار برگردند. جمله کلیدی او هم این است: «علاج یک درد نباید بدتر از خود درد باشد.» در روسیه هم رئیسجمهور پوتین گفته که نمیتوان کل روسیه را برای یک ویروس تعطیل کرد. این رویکرد را البته کمی قبلتر انگلستان داشت اما وضعیت در این کشور به حدی وخیم شد که انگلیس نیز از سیستم ایمنی جمعی یا گلهای به سمت قرنطینه رفت و حتی دیروز خبر رسیده است که سوئد نیز، از آن بیخیالی اولیه دست کشیده و قرار است محدودیتهای بیشتری را اعمال کند.
قرنطینه البته نسخه بیفایدهای نیست. در ایتالیا و اسپانیا چند روز است که آمارها کاهشی شدهاند. در عربستان، ظاهرا قرنطینه جواب داده و امارات هم از قرنطینه جواب گرفته که دیروز برای دو هفته دیگر، این وضعیت را در دوبی، یکی از توریستیترین شهرهای جهان، تمدید کرده است. حتی در بیخ گوش ما، یعنی در عراق که سیستم بهداشت و درمان جنگزدهای دارد، یک قرنطینه نیمبند باعث شده مقامات بهداشتی آنچنان اعتماد به نفس پیدا کنند که دیروز از مهار این بیماری سخن بگویند و جالب اینکه حتی مقامات مقیم سازمان بهداشت جهانی در این کشور نیز این موضوع را تایید کردند.
با این حال در ایران، گیر و گور برای قرنطینه کم نیست. به جز آن ماجرای اقتصادی که پیش از این گفتیم، قرنطینه در روزهای اول به دلیل شرایط انتخابات و البته شهر قم، دارای تبعات سیاسی و مذهبی برای دولت بود. در عین حال برخی مثل عباس عبدی در تعطیلات نوروزی این احتمال را هم مطرح کردند که شاید دولت از سیستم قرنطینه استفاده نمیکند تا بتواند امتیازی در رفع تحریمها بگیرد اما این موضوع با واکنش تند و سریع دولت روبهرو شد.
خود عبدی اما در این دو روز در دو مقاله در روزنامههای شهروند و اعتماد تلاش کرده با عینکی واقعبینانهتر به ماجرا نگاه کند و گفته هر کس نسخهای برای سیاستگذار میپیچد (مثل قرنطینه) باید تبعات آن (مثل تبعات اقتصادی) را هم قبول کند. با این حال منتقدانی مثل محمدباقر قالیباف، با آن سبقه نظامی، به صراحت در یادداشتی در خبرگزاری تسنیم از نسخه چینی و قرنطینه شدید حمایت کردند و دولت را به دلیل عدم استفاده از این روش سرزنش کردند.
بدیهی است که هر تصمیمی در این شرایط باعث خواهد شد ضررهایی به بخشهایی از اقتصاد یا جامعه وارد شود اما باید ببینیم آیا این ضرر در برابر فایدهای که به دست میآوریم؛ مناسب خواهد بود یا نه. متاسفانه باید کمی بگذرد و ببینیم آیا قمار روحانی درست بوده و واقعا جامعه ایرانی در این شرایط، به طور کلی فایده بیشتری خواهد کرد یا اینکه باید از روش گازانبری چینی استفاده کرده و همه جا را تعطیل و مردم را قرنطینه میکردیم.
