روزنامه هفت صبح، کمال بردبار | جمعه در تحریریه حرف بود که در مورد دو مسئول دولتی مطالب تندی بنویسیم. یکی عیسی کلانتری، رئیس سازمان محیطزیست بود و دومی کیانوش جهانپور. کلانتری بهخاطر شیوه نشستن نهچندان خوشایندش در مقابل دخترانی که از حادثه اتوبوس خبرنگاران محیطزیستی نجات پیدا کرده بودند و با تاثر داشتند ماوقع را تعریف میکردند و دومی بهخاطر لفظ «پفیوز» که دکتر جهانپور برای منتقدان خرید واکسن ایرانی بهکار برده بودند.
در نهایت هیچکدامشان را برای سوژه انتخاب نکردیم. جهانپور دیروز توضیح داد که منظورش روزنامهنگاران نبوده بلکه هدفش مافیای واردات واکسن بوده و رنگ عوض کردنهای پیاپی آنها و در مورد عیسی کلانتری هم راستش گفتیم شاید مشکلی داشتند و شاید حواسشان نبوده و این حرفها و دوستی بهطور ضمنی گفت که دکتر زانویشان مشکل دارد و از این چیزها.
اما اصل اجرا تغییر نمیکند. دکتر جهانپور بهجای غرق شدن در ماجرای واردات و صادرات و استفاده از کلمات نیمهرکیک، باید در مورد مسئله سردرگمی کهنسالان تهرانی در فقدان اطلاعرسانی تزریق دُز دوم واکسن پاسخگو میبود. شاید بگوید در حیطه وظایف من نیست اما تعهد اجتماعی هر مقام در وزارت بهداشت الزام میدارد که در مورد این گاف مدیریتی پاسخگو باشد.
دکتر کلانتری هم نه الزاما بهخاطر شیوه نشستن و عذر فیزیکی که داشتهاند که در مورد اهمال مدیران پاییندستی در انتخاب رانندهای تاییدنشده برای حمل و نقل شماری از بهترین روزنامهنگاران ایرانی باید پاسخ میداد و عذرخواهی میکرد. اما خب جهانپور پاسخگو نبود و از کلانتری هم توضیح و پوزشی نشنیدهایم. لابد میگوید یک سانحه رانندگی بوده است و بدبیاری و از این چیزها. این حرفها را خیلیها میزنند، لازم نیست برای گفتن چنین چیزهایی کسی معاون رئیسجمهور باشد.
