روزنامه هفت صبح | یک: بعد از ولنتاین حالا باید با هالووین هم دست و پنجه نرم کنیم. یک موعد ایرلندی با افسانههای خاص خود و البته جلوههای نمایشی سرگرمکننده که حالا در بخشی از طبقات شهرنشین ایرانی طرفدار پیدا کرده. میزان نفوذش خیلی کم است. شاید کمتر از نیم درصد جمعیت ایران و شاید هم کمتر. سقف شیوعش هم نمیتواند از مثلا ولنتاین بیشتر باشد. ولنتاین هم طی این همه سال به شکل محدودی گسترش پیدا کرد و بهنظر میرسد در یک سطح از جوانان ایرانی باقیمانده است و به یک اپیدمی سراسری بدل نشده باشد.
دو: هنوز به عکس مربوط به واکنش دروازهبان آرسنال مقابل ضربه آزاد مدیسون هافبک لستر خیره میشوم و درک نمیکنم که چگونه این اتفاق رخ داده و از آن مهمتر چگونه عکسی به این زیبایی به تصویر درآمده است. دیروز ضربه زیبای کریستیانو رونالدو از چندین زاویه توسط عکاسان انگلیسی ثبت شده بود و گل قشنگ سامان قدوس هم با تصاویری واضح و زیبا منتشر شده بود.
این دو عکس را دیروز در پایین صفحه یک منتشر کردیم. عکس این واکنش زیبای رمزدیل هم بدون هیچ نکته مبهمی منتشر شده است. مخابرهکنندههای هر سه عکس خبرگزاریها و آژانسهای خبری بودهاند و هیچ نشریهای عکاس اختصاصی نداشته است اما هر نشریه و سایتی برای استفاده از این عکسهای زیبا باید مبلغ معینی را به آن آژانسها و خبرگزاریها پرداخت کند. عکاسی ورزشی و ژورنالیستی در دنیا به تکاملی حیرتانگیز رسیده است.
اما در خبرگزاریهای ایران بهرغم همه زحماتشان هر هفته تعداد عکس درجه یک ورزشی بسیار کم است. شاید چون مجبورند تصاویرشان را به رایگان در شبکه بگذارند و این مسئله انگیزهها را از بین برده است. امیدوارم روزی کپیرایت در همهچیز (در تصاویر و در یادداشتها و گزارشها) و چه در فضای مکتوب و چه در فضای مجازی و اینستاگرام، لحاظ شود تا ژورنالیسم ما از شرایط فعلی بیرون بیاید.
