روزنامه هفت صبح، رامتین لطیفی | نیویورک شهر رویاهاست و بر کسی پوشیده نیست که شهروند هر ایالت دیگری در آمریکا، رویای نیویورکی شدن را در سر میپروراند. نیویورک مهمترین شهر آمریکا و قلب تپنده تجارت در جهان است. سالهای طولانی صدرنشینی در فهرست برترین شهرهای جهان خود گواهی بر این مدعاست. البته زخمی که ویروس کرونا به نیویورک زد این شهر را از رتبه اول جهان به رتبه دوم کشید.
اما هنوز لقب «نیویورکی بودن» در سراسر آمریکا و بهویژه در عرصه سیاست اجر و قرب ویژهای دارد و به همین دلیل است که سنجاق کردن عناوینی مانند فرمانداری و شهرداری این ایالت به سینه هرکسی میتواند او را از فرش به عرش برساند. دیروز رقابتهای انتخابات صد و دهمین شهردار نیویورک به پایان رسید و اریک آدامز، نامزد حزب دموکرات در این انتخابات پیروز شد و دومین شهردار سیاهپوست تاریخ نیویورک لقب گرفت.
ملودرامهای سازنده جناب سروان
۳۰ سال پس از انتخاب تاریخی دوید دینکینز، وکیل و نویسنده سیاهپوست آمریکایی به مقام شهرداری نیویورک، اریک آدامز، سروان بازنشسته پلیس نیویورک، شهردار این شهر شد. هرچند که باراک اوباما سخنوری یگانه بود و در میدان کلام حریفی ندارد و قیاس او با آدامز قیاس مناسبی نیست اما آدامز نیز پا در همان مسیر گذاشته و با اتکا بر روزگار پر افت و خیزی که از سر گذرانده و با استمداد از واژههای پر سوزوگدازی که از پس هم سوار کرده است توانست دل نیویورکیها را بهدست آورد.
آدامز در یکی از سخنرانیهای خود گفت «من از مردم میخواهم به جای شنیدن حرفهای من، قصه زندگی من را بشنوند. من یک کودک کار بودم که در پستوی رستورانها ظرف میشست و از تحصیل عقب ماند. من یک کودکی بودم که مجبور بود روزها کار کند و شبها به مدرسه برود. کودکی که تبعیضنژادی را با گوشت و پوست خود درک کرد و در همان سن و سال کودکی به جرم رنگ پوستش دستگیر شد و مورد اتهام قرار گرفت. من نوجوانی بودم که با پای پیاده پاکت نامه و روزنامه پخش میکرد.
من پلیسی بودم که در پی صلح میگشت. من یکی از شما هستم و به همین دلیل و با همین پشتوانه اینجا ایستادم تا شهردار مهمترین شهر دنیا شوم چرا که من یکی از شما هستم». آدامز با اتکا بر همین روش توانست با کسب ۶۶.۵درصد از کل آرا با قدرت از سد رقیبان خود بگذرد. نفر دوم این رقابت کورتیس سیلوا، گوینده رادیو و نامزد حزب جمهوریخواه بود که تنها ۲۸.۸ از آرا را بهدست آورد.
روی تاریک شهر رویاها
کمتر از ۶۰ روز دیگر به پایان شهرداری بیل دبلازیو باقی مانده است و این خبری است که بیش از هر فردی دبلازیو را خوشحال میکند چرا که او شهر را با تمام گرههای کور و انبوه مشکلاتش به آدامز تحویل خواهد داد و از این پس برطرف کردن موانع و مشکلات و برآورده کردن انتظارات مردم از وظایف او بهشمار میرود. در ماههای گذشته آمار قتل در نیویورک به رکورد سال ۲۰۱۴ نزدیک شد و در هفتههای اخیر از آن عبور کرد. این شرایط به حدی وخیم است که نیویورکیها هنگام خروج از خانه با بهکارگیری حس شوخطبعی خود میگویند «اگر به خانه بازنگشتم، دیدار به قیامت!».
هرچند در دوران بایدن تحولی در اشتغال بهوجود آمده و تعداد بسیاری از افرادی که در دوران پاندمی کرونا بیکار شدند به مشاغل خود بازگشتند اما نیویورک همچنان با این مسئله دست و پنجه نرم میکند و هنوز بیش از ۴۰۰ هزار نفر بیکار در شهر وجود دارند که پیش از کرونا شغل و درآمد داشتند. با تمرکز و فشار دولت بایدن بر روی اخذ مالیات از ثروتمندان و فشار مضاعف نمایندگان ترقیخواه مجلس بر روی مدیران و صاحبان صنایع به منظور عضویت آنها در صنوف و اتحادیههای کارگری، تعداد قابل توجهی از ثروتمندان مشهور نیویورک بهمنظور فرار از پرداخت مالیات و اجتناب از مسئولیتهای دست و پاگیر این شهر را ترک کردند و جای خالی آنها سبب شده است تا علاوه بر مشکل روزافزون بیکاری، تامین هزینههای خدمات شهری مانند گشتهای پلیس و حمل و نقل زباله برای شهرداری مشکلساز شود.
یک مشکل اساسی دیگر در شهرهای بزرگ و ثروتمند، حاشیهنشینی و بحران بیخانمانهاست. افزایش جمعیت حاشیهنشینها موجب افزایش آمار جرم و جنایت و بزهکاری در این شهر شده است و جای خالی یک گروه ضدجرم در نیروی پلیس نیویورک به چشم میخورد. یک مسئله مهم دیگر هم مسئله پیگیری و تکمیل برنامه واکسیناسیون کرونا و بحث بر سر اجباری یا اختیاری بودن آن است. این موارد تنها قلهای از کوه مشکلاتی است که بر سر راه آدامز قرار دارند.
آدامز رویایی دارد
آدامز که خود یک مامور پلیس بوده است به وضعیت نابسامان امنیت شهر واقف است و از این رو اصلیترین برنامه خود را بازگرداندن امنیت به نیویورک اعلام کرده است. او اعلام کرده است که از روز آغاز فعالیتش نیروی پلیس نیویورک را به دو قسمت مجزای نیروهای ویژه و افسران تقسیم میکند تا با تعریف ماموریتهای مجزا عملکرد بهتری در تامین امنیت شهر داشته باشند. آدامز برای اولین بار یک مامور زن به نام جوانیتا هولمز را به عنوان فرمانده نیروی ویژه پلیس نیویورک معرفی کرده است که خود اقدام قابل توجهی است.
آدامز که یک دموکرات است مانند همحزبیهای خود نگران مسئله زیرساختهاست و به مردم نیویورک قول داده تا ناوگان حمل و نقل عمومی نیویورک را بازسازی و بهروزرسانی کند و مشکل کندی قطارهای متروی نیویورک را نیز حل کند و قطارهای تندرو را جایگزین قطارهای کهنه و مضمحل فعلی کند. او قول داده تا با مراودات سازنده، ثروتمندان خارج شده از نیویورک و کسب و کارهایشان را دوباره به شهر بازگرداند و بتواند از این طریق به اشتغالزایی کمک کند.
آدامز در مورد مسئله بهداشت و خدمات درمانی نیز موضعی همدلانه با مردم گرفته و گفته است که «میدانم که نداشتن بیمه درمانی و خدمات پزشکی چه باری روی شانههای شما گذاشته است و من سعی میکنم در راهی قدم بگذارم که به تحقق رویای یک بیمه درمانی کارآمد کمک کند اما اکنون دولت برای کنترل کرونا واکسنهای کارآمد فراهم کرده است. ما در قدم اول باید به یکدیگر کمک کنیم تا معضل کرونا را از سر راه خود برطرف سازیم و در قدم اول باید تمامی کارگران بهطور کامل واکسینه شوند».
همچنین آدامز که خود با مشکلات عدیدهای در زمان تحصیل مواجه شده بود، از حامیان و طرفداران عدالت آموزشی و افزایش کیفیت و کمیت مدارس دولتی است و در نظر دارد کمک ویژهای برای گسترش عدالت آموزشی در میان سیاهپوستان، لاتینتبارها و مهاجران داشته باشد. یکی دیگر از برنامههای آدامز ایجاد و برپایی مهدکودکهای دولتی است که کودکان ۳ سال به بالای فقیر را برای آموزشهای پیش از دبستان پذیرش کند.
آدامز به سراغ برنامه تکراری و اجرانشدنی تمام شهرداران جهان نیز رفته و اعلام کرده است که قصد دارد ۳۰۰ مایل مسیر ویژه دوچرخهسواری در شهر ایجاد کند که هم آلودگی هوا کاسته شود و هم به سلامت جامعه کمک شود. او یک طرح دیگر نیز در سر دارد که حمایت فعالان چپگرای آمریکا را نیز جلب کرده است. او قصد دارد اتاقهای هتلهای خالی از سکنه و ساختمانهای بلااستفاده را برای سکونت در اختیار بیخانمانها بگذارد. آدامز رویاهای بزرگی در سر دارد که بعید است تمامشان اجرایی شود اما اگر بتواند تمام برنامههای خود را به سرانجام برساند باید گفت او میتواند یکی از رقیبان بالقوه کامالا هریس برای نامزدی حزب دموکرات در انتخابات ۲۰۲۴ باشد.
ایالت آبی، قرمز شد
گلن یانگکین، نامزد حزب جمهوریخواه با عبور از سد تری مک الیف، نامزد ترقیخواه حزب دموکرات، فرماندار ایالت ویرجینیا شد. این خبر برای دموکراتها تلختر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر میآید. دموکراتها از سال ۲۰۰۹ تا کنون تمام انتخاباتهای مردمی در ویرجینیا را برده بودند و این اولین بار در طول ۲۲ سال گذشته است که یک جمهوریخواه در این ایالت پیروز میشود. این اتفاق زمانی بغرنجتر میشود که بدانیم سال گذشته و در انتخابات ریاستجمهوری، جو بایدن با اختلافی دورقمی، آرای این ایالت را در رقابت با دونالد ترامپ به خود اختصاص داده بود.
به علاوه اگر دموکراتها کرسیهای ایالت ویرجینیا را در انتخابات مجلس سنای سال آینده از دست بدهند، اکثریت شکننده خود در سنا را نیز از دست خواهند داد و این اتفاق تلخ، ادامه فعالیت بایدن و دولتش را با مشکلات بزرگی روبهرو خواهد کرد. تحلیلگران علاوه بر این ماجرا معتقدند انتخابات ویرجینیا گواه و شاهدی شفاف و واضح برای افتادن دوباره دموکراتها در دام و چاله خود برتربینی و غرور کاذب است. آنها معتقدند دموکراتها در این انتخابات مانند انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۱۶ حریف را بسیار دست کم گرفتند و از پیروزی خود در رقابت مطمئن بودند و اگر در ادامه مسیر و در انتخاباتهای دیگر این رویه شوم را تغییر ندهند ممکن است علاوه بر از دست دادن مجلس سنا، دوباره کاخ سفید را هم به جمهوریخواهان یا ترامپ واگذار کنند.
گفتنی است نتایج آمار در این انتخابات نشان میدهد که از هر ۱۰ رایدهنده یک نفر برای حمایت از بایدن به نامزد دموکراتها رای داده و ۳ نفر اعلام کردند رایشان به نامرد جمهوریخواه برای اعلام مخالفت با بایدن بوده است. البته از طرف دیگر باید اعتراف کرد که انتخاب یانگکین را نمیتوان به حساب پیروزی ترامپیستها گذاشت. اگرچه یانگکین در ابتدا از حامیان و نزدیکان ترامپ به شمار میرفت اما در ادامه مسیر از ترامپ فاصله گرفت. انتخاب یانگکین میتواند نویددهنده بازگشت آرا و نگاهها به جمهوریخواهان سنتی تعبیر شود. یانگکین نیز که از این پیروزی بسیار خوشحال و خرسند بود در سخنرانی خود از بچهها خواست که به پدر و مادرهایشان احترام بگذارند و حرف آنها را گوش دهند و خیرهسری نکنند و بدانند که والدین خیر و صلاح بچهها را میخواهند و او در عوض اوضاع مدارس را سامان و مالیاتها را کاهش خوهد داد!
