روزنامه هفت صبح، رامتین لطیفی | آمریکاییها چاقترین مردم جهانند. زندگی آنها با غذا و به ویژه گوشت قرمز در هم تنیده شده است. سازمان غذا و دارو و مرکز مطالعات کشاورزی و دامداری آمریکا به مردم این کشور پیشنهاد داده است که برای حفظ سلامتی و در امان ماندن از بیماریهایی مانند انواع سرطان، بیماریهای گوارشی و دیابت تنها سه روز در هفته و در هر روز ۹۰ گرم گوشت قرمز مصرف کنند. در عمل اما سبد غذایی مردم آمریکا از دستورات پزشکی فاصله دور و درازی دارد.
یکی از غذاهای محبوب آمریکاییها سوسیس و هات داگ است و آنها به هر بهانهای سوسیس و هات داگ کباب میکنند و میخورند. برای مثال تنها در روز استقلال ۱۵۰میلیون سوسیس و هات داگ بر روی منقلها رفته است. با این تعداد سوسیس و هات داگ میتوان لسآنجلس و واشنگتن را به هم متصل کرد.
آمریکاییها در طول سال بیش از ۲۳ میلیارد سوسیس و هات داگ میخورند، به عبارت دیگر هر آمریکایی در هر سال به طور متوسط بیش از ۷۰ ساندویچ سوسیس یا هات داگ میخورد. به همین دلیل در میان تمام سازمانها و شوراهای ملی آمریکا که اغلب امور سیاسی را پیگیری میکنند نام یک شورا به نام شورای ملی سوسیس و هات داگ آمریکا به چشم میخورد!
شاید بتوان گفت تنها غذایی که در آمریکا از سوسیس و هات داگ محبوبتر و پرمخاطبتر است همبرگر باشد. رابطه آمریکاییها با همبرگر یک رابطه روزانه و عاشقانه است. هر آمریکایی به طور متوسط در هر روز ۲.۴ همبرگر میخورد. به عبارت دیگر هر آمریکایی در هر سال به طور میانگین ۷۷۸۰ دلار برای خرید همبرگر هزینه میکند. پرفروشترین همبرگر در آمریکا متعلق به رستورانهای زنجیرهای مک دونالد است که در سال بیش از ۴۰میلیارد دلار همبرگر به مشتریان خود میفروشد.
پس از مک دونالد در این ردهبندی به ترتیب برگرکینگ با ۱۰.۲ میلیارد دلار، وندیز با ۹.۷ میلیارد دلار و سونیک درایو این با ۴.۶ میلیارد دلار ایستادهاند. اما با این اوصاف همبرگر نتوانست جایگاه معنوی سوسیس و هات داگ را در میان آمریکاییها پیدا کند. برای این موضوع میتوان ۲ دلیل عمده را برشمرد. یکی اینکه همبرگر غذای ارزانی به حساب میآید و هرچند که امروز بسیار محبوب و پرفروش است اما این غذا هنوز در فرهنگ آمریکایی به نوعی غذای فقرا به شمار میرود و آمریکاییها دوست ندارند نام آنها و کشورشان به غذای فقرا گره بخورد.
از سوی دیگر همبرگر برای آمریکاییها یادآور روزهای جنگ جهانی دوم است. غذایی که آنها در اردوگاههای اسرای جنگ به آلمانیها میدادند همبرگر بود و علاوه بر اینکه در فرهنگ آمریکایی همبرگر غذای فقرا محسوب میشد، غذای اسرا نیز به شمار میرود. هنوز هم این غذا بسیار ارزان است و میانگین قیمت یک همبرگر ساده در آمریکا ۴.۵ دلار و میانگین قیمت یک همبرگر با یک ورق پنیر و پیاز کاملی و سس مخصوص ۵.۶ دلار است.
تعداد بسیاری از اهالی شهر هامبورگ آلمان که تخصصشان قصابی و برش و خرد کردن گوشت به روشهای مختلف بود در سال ۱۸۴۸ به آمریکا مهاجرت کردند و در این کشور نیز اغلب به شغل دامداری و قصابی مشغول شدند. گوشتهایی که قصابان هامبورگی در آمریکا برش میدادند به گوشتهای همبرگ مشهور شدند. در سال ۱۹۰۰ لوئیز لاسن که یک کلبه غذاخوری در نیوهیون داشت مشتری گوشتهای همبرگ آلمانی بود.
یک روز او این گوشتها را با پیاز خرد شده و مقداری دانه خردل مخلوط و سپس آنها را گرد و صاف کرد و روی منقل گذاشت. نتیجه برای خودش بسیار قابل قبول بود. لوئیز این غذای جدید را همبرگر نامید و آن را به عنوان پیشنهاد ویژه سرآشپز وارد منوی غذاخوری خود کرد. البته یک دهه قبل از ابتکار لوئیز ساندویچهایی شبیه همبرگر اما با گوشت استیک در رستورانهای مختلف سرو میشد.
اما لوئیز اولین سرآشپزی بود که این ساندویچ را با گوشت چرخکرده درست کرد. تا سال ۱۹۰۴ ابتکار لوئیز در ۶ ایالت بزرگ به ویژه نیویورک طرفداران بسیاری پیدا کرد و به همین ترتیب همبرگر پیش رفت و در سال ۱۹۱۱ آمریکا را فتح کرد و همچنان این کشور را تحت اشغال خود قرار داده است.
در تمام کشورهای دنیا یک «اولینِ محبوب» وجود دارد، یک اولین که کوهی از خاطرات و انبوهی از حضور نسلهای مختلف را در خود جای داده است. غذاخوری لوئیز نسخه آمریکایی همین جاست. دو روز در سال افراد بسیاری از ایالتهای مختلف به نیوهیون سفر میکنند تا شام خود را در غذاخوری لوئیز بخورند و خاطرهسازی کنند.
روز اول روز ۲۸ ماه مه است که روز ملی همبرگر نامگذاری شده است. دیگری شب سال نوست و هم اکنون افراد بسیاری چمدان خود را بستهاند و در راه نیوهیون هستند تا روی همان نیمکت بنشینند و همبرگر بخورند و این حضور و خاطره را نسل به نسل به آیندگان منتقل کنند.
