روزنامه هفت صبح، تیمور مستور | اولین حضورهای تیمهای ایرانی در باشگاههای آسیا حتی امروز هم به یک معمای پیچیده تبدیل شده است. میزبانی جام ملتهای آسیا در سال ۱۳۴۷، و قهرمانی تیم ملی ایران موجب شده بود تا در دوره خسروانی، جاهطلبیهای باشگاهی نیز اوج بگیرد. برایتان دفعه پیش از رنسانس تاج بعد از جام ملتها و استفاده از گنجینههای دارایی و کیان و تهرانجوان گفتیم. هرچه بود در پاییز ۱۳۴۷ جام باشگاههای تهران شروع شد، با حضور یک نام جدید یعنی پرسپولیس.
مهاجران شاهین در تیم علی عبده با هدایت پرویز دهداری. این مسابقات یک ماراتن طولانی بود که قرار بود سطح تیمهای تهران از نو ردهبندی شود و این فرصتی بود برای پرسپولیس نوپا که خود را به سطح اول باشگاههای تهران برساند. با هدایت پرویز دهداری و بدون سایه دکتر اکرامی. این مسابقات بسیار طولانی تا تابستان ۱۳۴۸ بهطول انجامید. پیکان هم در این مسابقات بود. نادر لطیفی همهکاره این تیم بود و علی پروین را نیز از کیان به تیمش آورده بود.
در این میان اعلام شد که مسابقات قهرمانی باشگاههای آسیا (۱۹۶۹) در اواخر دیماه ۱۳۴۷ در بانکوک برگزار میشود و ایران باید یک تیم را معرفی کند. قاعدتا پاس بهعنوان قهرمان سال ۱۳۴۶ میتوانست یکی از نامزدهای این ماجرا باشد اما فدراسیون ترجیح داد یک دوره مسابقه پنججانبه برگزار کند. شاید به این نیت که تاج قهرمان خواهد شد. اما داستان به شکل دیگری ادامه یافت. این مسابقات با حضور پرسپولیس و تاج و پاس و عقاب و شهربانی برگزار شد.
در این مسابقات بسیار فشرده شاگردان پرویز دهداری توانستند با سه برد و یک تساوی بدون گل (مقابل تاج) بهعنوان اولین نماینده ایران در باشگاههای آسیا حاضر شوند. ابتکارات دهداری در جابهجایی مهرهها از دلایل موفقیت پرسپولیس بود. دهداری که با مصدومیتهای کلانی و بهزادی روبهرو شده بود با بردن جعفر کاشانی و رضا وطنخواه در نوک حمله و استفاده مناسب از علیزاده توانست اولین قهرمانی را برای پرسپولیس به همراه بیاورد.
آخرین بازی پرسپولیس (مقابل تاج) شب بیستویکم دیماه بود و اولین بازی پرسپولیس در آسیا در ۲۸دیماه در بانکوک. در واقع این مسابقات فشرده و سرسامآور تهران، موجب شد تا پرسپولیس با خستگی و حتی یکروز بعد از شروع مسابقات وارد بانکوک شود و مقابل حریفانش از ژاپن و اسرائیل و هنگکنگ و مالزی قرار بگیرد و اولین بازیاش مقابل حریف ژاپنی را چند ساعت پس از ورود به تایلند انجام داد
و در نهایت با اینکه حریف قدر اسرائیلی (که قهرمان آسیا شد) را بدون گل و در زمین بیطرف متوقف کرد و حریفان هنگکنگی و مالزیایی را با قاطعیت درهم کوبید، بهخاطر شکست روز اولش در مقابل نماینده ژاپن که ناشی از خستگی سفر بود، از صعود به مرحله بعد بازماند. آنها غلام وفاخواه را بهعنوان یارکمکی با خود برده بودند و اتفاقا وفاخواه بهترین بازیکن مرحله مقدماتی این مسابقات هم بود.
اما برگردیم به قهرمانی باشگاههای تهران یعنی فصل ۱۳۴۷ که در تابستان ۱۳۴۸ تمام شد. تاج در این مسابقات پرسپولیس را با نتیجه سه بر یک مغلوب کرده بود (پرسپولیس از دقیقه ۳۵ دهنفره شده بود. با اخراج رضا وطنخواه) و در فینال هم با ۴ گل پاس را درهم کوبیده بود. این بازی در ۱۲ شهریور ۴۸ برگزار شده بود.
در این میان اعلام شد که پرویز خسروانی توانسته میزبانی جام باشگاههای آسیا (۱۹۷۰) در فروردین سال ۱۳۴۹ را بهدست بیاورد. و اعلام شد که تاج نماینده ایران در آن مسابقات خواهد بود. یعنی فرصتی که سال قبلش از پاس دریغ شده بود. سپس جام باشگاههای تهران در فصل ۱۳۴۸ در پاییز شروع شد و در مسابقاتی فشرده در اسفند همین سال ۱۳۴۸ تمام شد تا امجدیه برای تورنمنت باشگاههای آسیا آماده شود. در این سال باشگاه پیکان که متعلق به ایرانناسیونال بود، برای تبلیغ اتومبیلشان باشگاه پیکان را با حضور پرسپولیسیها و مهاجران شاهین تقویت کردند.
آنها آلن راجرز را نیز بهعنوان سرمربی داشتند. با آمدن شاهینیها خیلی از قدیمیترهای پیکان آنجا را ترک کردند، ازجمله نادر لطیفی و مجید حلوایی و گودرز حبیبی. اما علی پروین باقی ماند (امیر عابدینی هم باقی ماند). هرچه بود این پیکان جدید در مسابقات سال ۱۳۴۸ پرستاره و قدرتمند بود و حتی تاج را نیز با گلهای علی پروین و حسین کلانی دو بر صفر مغلوب کرد و با قاطعیت قهرمان تهران شد. آنهم در حضور تاج پرستاره (قلیچخانی، افتخاری، مصطفوی، پورحیدری، حقوردیان، علی جباری.
اما جلال طالبی کل فصل درگیر مصدومیت خود بود). پرسپولیس بدون ستاره هم در این فصل حضور داشت که با جوانانی گمنام در جای نهم ایستاد.ناکامی تاج در رقابت با پیکان در باشگاههای تهران موجب شد تا علی داناییفرد پس از ۱۵ سال از هدایت تاج کنار برود و زدراکو رایکوف با دستمزد نجومی ۶۵۰۰ تومان در ماه و با تاکید خسروانی، هدایت تاج را بهدست بگیرد. در واقع در نیمه دوم سال ۱۳۴۸ عصر رایکوف و راجرز تقریبا همزمان آغاز میشود.
با تصمیم فدراسیون، پیکان نماینده ایران در تورنمنت جام دوستی در تهران شد. چون تاج برای آمادگی شرکت در باشگاههای آسیا اعلام کرده بود ستارههایش را در اختیار تیم ملی برای تورنمنت دوستی قرار نمیدهد! و در نتیجه پیکان در این مسابقات شرکت کرد و از قضا با بازیهایی بسیار خوب قهرمان هم شد. و تاج به یمن قهرمانیاش در تابستان گذشته به باشگاههای آسیا راه یافت.
جام دوستی اسفندماه در امجدیه و با حضور چهرههای دربار بهعنوان تماشاگر و با شرکت نمایندههای کشورهای همسایه برگزار میشد. تاج هم در فروردین سال ۴۹ با شکست نمایندههای لبنان و اندونزی و مالزی و غلبه بر حریف اسرائیلی در فینال، قهرمان آسیا شد. به سال ۱۹۷۰٫ داستان این قهرمانی را شماره بعدی پی میگیریم. هیجان فوتبال به سقف خود رسیده بود.
