روزنامه هفت صبح | یک: در گزارش دیروز به مسئله ساخت پارکهای خانواده پرداخته بودیم و نگاهمان هم در مجموع منفی بود اما با این حال زیرتیتری که استفاده کرده بودیم نتیجه منطقی گزارش ما نبود. گزارشگر با حجتالاسلام آقا میری مصاحبه گرفته بود و ایشان توضیحاتی در مورد این طرح شهرداری داده بودند که خب شخصا آن را قانع کننده نمیدانستم اما این که زیرتیتر گزارش قید شود که: « طرح جداسازی جنسیتی پارکها با کلید واژه جدیدی در شهرداری تهران شروع شده است» از هیچ بخش این گزارش مستفاد نمیشد و بیشتر مناسب یک یادداشت بود. به هرحال از این اشتباه ژورنالیستی راضی نیستیم.
دو: کمال بردبار در یادداشتی نوشته بود که شاید حاکمیت به این نتیجه رسیده که برای نشان دادن تغییر اوضاع، باید قهرمان فوتبال تغییر کند. چه با او موافق باشم و چه مخالف معنای این حرف در مسئله داوری نمود پیدا نمیکند. بعید میدانم که بردبار چنین نگاهی به ماجرا داشته باشد. کما این که در مورد بدترین اشتباهات داوری هم همیشه یک زاویه دید بخصوص و یک توجیه خاص وجود دارد. مثلا در مورد همین گل مردود استقلال مقابل نساجی واقعا یک زاویه دید وجود دارد که توسط تصویربردار باشگاه نساجی منتشر شده و درآن رمضانی، مدافع حریف را هل میدهد.
همان طور که به نظرم خطای عارف غلامی روی کریم اسلامی در دقیقه ۹۱ آن قدر عجیب و زمخت بود (آن هم از سوی یک مدافع ملی پوش ) که به عقل کسی خطور نکرد که واقعا یک خطای پنالتی رخ داده باشد. پس ورود به بحث داوری به عنوان مصداق طرفداری و یا عناد سیستم با یک باشگاه کاملا اشتباه و خطرناک است. مسئله اصلی لجستیک، تیم مدیریتی قدرتمند، وصل شدن حامیان مالی متنفذ و پرداختهای منظم است که استقلال با سختگیری و وسواس فرهاد مجیدی، از آن بیشترین بهره را برده است.
کما این که در دوره قبل پرسپولیس از چنین مدیریتی برخوردار بود. بحث داوری را این گونه وسط نکشید که هیچ فایدهای ندارد. میدانم دیوار داوری کوتاه است و داوران ما هم به نظر میرسد در دایره اشتباهات گیر افتادهاند اما متهم ساختن آنها به مهندسی نتایج حرکتی اشتباه و قدم زدن در راهی پرخطر است.
سه: وقتی بایرن مونیخ در نیمه دوم یک بر صفر از ویارئال پیش میافتد شادمانی ناگلزمان عجیب بود. چرا باید یک گل زدن به ویارئال چنین شعفی برای یک مربی ایجاد کند؟ یادم است وقتی بایرن مونیخ دوره فلیک، لیون را در نیمه نهایی دوسال پیش شکست داد تصویری از رختکن مونیخیها منتشر شد که بازیکنان درآرامش در حال خوردن آب بودند و گپ زدن با یکدیگر. هیچ شادمانی بیش از حدی به چشم نمیخورد. یا در بازی رئال مادرید با چلسی در لندن وقتی مادریدیها سه بر یک پیروز شدند آنچلوتی اشاره کرد که چلسی به رغم این نتیجه تیم بسیار خوبی است .
او در مورد ارزش تیم خودش به اشتباه نیافتاده بود. کما این که در مادرید هم در ۱۳ دقیقه به انتهای بازی سه بر صفر از حریف عقب افتادند و تازه وقتی مودریچ گل اول را زد و بنزما در وقت اضافه صعود مادریدیها را تضمین کرد باز هم آنچلوتی وقار خود را از دست نداد. در پایان بازی هم او ترجیح داد متفکرانه در زمین چمن قدم بزند و به این فکر کند که چگونه تیمش توانسته پاری سن ژرمن و چلسی را حذف کند. شاید هم به کابوس ملاقات با منسیتی فکر میکرد.
