روزنامه هفت صبح | استرالیا ۱۲۰ هزار ساکن ایرانی دارد که حالا خبر پیروزی حزب کارگر برایشان میتواند خیلی سرنوشتساز باشد. دیروز این حزب، محافظهکاران حاکم را در انتخابات پارلمان این کشور شکست داد و این احتمالا بهترین خبر برای هزاران پناهنده و مهاجر در استرالیا بود که چشمشان را به شکست پارلمان ضد مهاجر ده سال گذشته این کشور دوخته بودند. در این رقابت دو نامزد جدی حضور داشتند:اولی نامزد حزب حاکم و دیگری نامزد حزب کارگر. همانطور که پیشبینی میشد هم نامزد حزب مخالف با فاصله معناداری در این رقابت پیروز شد. این یعنی آنتونی آلبانیز توانست بعد از ده سال قدرت را از دست محافظهکاران خارج کند و احتمالا نخست وزیر این کشور شود. این انتخابات چند نکته مهم برای ایرانیان داشت:
در استرالیا مهاجران زیادی ویزای موقت دارند که درخواست صدور ویزای دائم کردهاند اما در طول ده سال گذشته به درخواستشان رسیدگی نشده و به تاخیر افتاده است که با آمدن حزب کارگر میتوانند به آینده امیدوار باشند. این در حالیست که آنتونی آلبانیز، رهبر اپوزیسیون گفته است که دولت کارگری او با حذف ویزای به اصطلاح حفاظتی موقت، سیاست ملی کشور در مورد پناهجویان را تغییر خواهد داد.
این فقط مهاجران نیستند که از آمدن چپها خوشحال میشوند؛ دولت استرالیا از شش سال پیش سیاستهای سختگیرانهای را علیه پناهجویانی به اجرا گذاشته بود که بدون اوراق رسمی و از راه دریا به سوی این کشور رهسپار میشدند. اگر خاطرتان باشد دولت استرالیا در این مدت ویدئوکلیپهایی حتی به زبان فارسی تهیه و منتشر میکرد که با زبانی تهدید آمیز ایرانیان را از پناهندگی به کشورشان منصرف کند. بهروز بوچانی، سال ۱۳۹۸ از برخی از سیاستهای خصمانه و ضد مهاجر استرالیا پرده برداشت.
او کتابی از وضعیت پناهجویان در بازداشتگاههای این کشور نوشت و برنده «جایزه ملی زندگینامه» استرالیا شد. این پناهنده و روزنامهنگار کرد ایرانی شش سال را به خاطر پناهنده شدن به استرالیا در جزیره مانوس پاپوآ گینه نو در بازداشت به سر برد. بوچانی سرانجام این جزیره را ترک کرد و پا به خاک نیوزیلند گذاشت. دولت استرالیا از سال ۹۲ سیاستهای سختگیرانهای را علیه پناهجویانی به اجرا گذاشت که مورد انتقاد نهادهای حقوق بشری، سازمان ملل و شماری از کشورهای دنیا بود که حالا با آمدن چپها احتمالا تغییرات زیادی خواهد کرد.
تعداد زیادی از ایرانیان ساکن استرالیا را دانشجویان تشکیل میدهند و دانشجویان یکی از گروههای هدف حزب آنتونی آلبانیز بودند. حزب کارگر اعلام کرده بود که با هدف مقابله با کمبود کادر آموزشی و افزایش استانداردهای آموزشی مبلغ ۱۴۶.۵ میلیون دلار در قالب یک طرح ۴ ساله اختصاص میدهد که بر اساس آن به دانشجویان مایل به ادامه تحصیل و ورود به عرصه آموزش، سالانه تا سقف ۱۲ هزار دلار پرداخت میشود.
مورد بعدی این است که آلبانیز از افزایش حداقل دستمزد برای همگامی با افزایش تورم که در سطح ۵.۱ درصد قرار دارد حمایت کرده بود که برای نیروی کار این کشور اهمیت زیادی داشت.
مورد بعدی این است که نخست وزیر قبلی استرالیا مقاومت زیادی مقابل کارزارهای تغییرات اقلیمی میکرد. حالا این درحالی است که استرالیا یکی از آسیبپذیرترین کشورها در برابر تغییرات اقلیمی به شمار میرود و در سالهای اخیر با شماری از مشکلات زیست محیطی از جمله خشکسالی شدید، آتشسوزیهای طبیعی بیسابقه و سیلهای ویرانگر روبهرو شده است. شاید فکر کنید اینها خیلی بر شکست حزب محافظه کار اثری نداشته.
اما ماجرا این است که اتفاقا سیاستهای اقلیمی در سقوط سه نخست وزیر در یک دهه نقش مهمی داشته. تا جایی که بیشتر رایدهندگان به خصوص در حوزههای رایگیری که مرکز تولید زغال بوده خواهان اقدامات شدیدتری علیه تغییر اقلیم بودند که آنها را با حزب کارگر همدل میکرد.چراکه حزب کارگر میگوید که ماشینهای الکتریکی را ارزانتر خواهد کرد و همچنین تصمیمهای دیگری خواهد گرفت تا گازهای گلخانهای در جو تا ۲۰۳۰ حدود ۴۳ درصد کاهش پیدا کنند.
انتخابات فدرال استرالیا معمولاً هر ۳ سال یک بار و با هدف مشخص شدن ۴ فرد/گروه تصمیم گیرنده و اجرایی مهم کشور انجام میشود که شامل اعضای مجلس سنای استرالیا، اعضای مجلس نمایندگان استرالیا، نخست وزیر استرالیا و کابینه دولت میشود. مجلس نمایندگان و مجلس سنا انتخابات بعدی مردم این کشور است.
یک نکته جالب دیگر در این انتخابات این بود که بر اساس قوانین استرالیا رأی دادن برای شهروندان بالای ۱۸ سال در این کشور اجباری است و شرکت نکردن در انتخابات میتواند با جریمه بیش از ۲۰ دلاری روبهرو شود. احزاب برای تشکیل دولت در مجلس نمایندگان باید حداقل ۷۶ کرسی از ۱۵۱ کرسی را به دست آورند. در آخرین انتخابات سال ۲۰۱۹، ائتلاف حزب لیبرال-ملی ۵۱٫۵ درصد و حزب کارگر ۴۸٫۵ درصد آرا را به دست آوردند. الان هم حزب کارگر تنها چند کرسی کمتر از این تعداد دارد، البته ممکن است در این راه از احزابی کوچکتر مانند حزب «مستقل سبز» کمک بگیرد.
سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۷ حزب لیبرال قدرت را در این کشور در دست داشت که مدت ۱۱ سال «جان هوارد» نخست وزیر این کشور بود، اما در سال ۲۰۰۷ حزب کارگر توانست رقیب خود حزب لیبرال را شکست دهد و پس از آن در تاریخ سپتامبر ۲۰۱۳ در انتخابات فدرال تونی ابوت از جناح ائتلافی پیروز شد. از آن زمان تاکنون حزب ائتلافی لیبرال استرالیا در انتخابات پیروز بوده است و هم اکنون اسکات موریسون نخست وزیر استرالیا نیز متعلق به این حزب است.
