روزنامه هفت صبح، فاطمه رجبی| چند روز است که چهرههای مختلف پزشکی درباره آینده برخی رشتهها هشدار میدهند و میگویند که روز به روز متقاضی تحصیل در برخی تخصصها کمتر میشود و متخصصهای موجود هم ترجیح میدهند مهاجرت کنند. در این بین اسم عمان هم زیاد شنیده میشود. از آن طرف هشدارهای زیادی هم در مورد مهاجرت نخبههای ایرانی حوزه استارتاپها داده میشود آن هم به امارات.
راز جذابیت عمان برای پزشکان ایرانی
در بین همه هشدارها حرفهای محمد رئیسزاده خیلی به چشم آمد که گفته بود امسال با وجود اینکه رشته تخصص جراحی قلب ۱۸ نفر ظرفیت داشته هیچ متقاضی برای تحصیل در این رشته وجود نداشته بنابراین در آینده نه چندان دور باید به ۴۰ سال پیش برگردیم و دوباره پزشک متخصص وارد کنیم. از آن طرف شاهین آخوندزاده که سابقه معاونت دانشگاه علوم پزشکی تهران را هم دارد گفته که عمان مثل جاروبرقی در حال بلعیدن پزشکان ایرانی است.
تمام کسانی که چنین هشدارهایی میدهند در واقع میخواهند چشم مسئولان را درباره وضعیت معیشتی و فشار تحصیلی پزشکان ایرانی باز کنند. مثلا همین آقای آخوندزاده گفته: «یک دانشجوی رشته پزشکی ۷ سال درس میخواند، درسهایی بسیار سنگین، کشیک هم که میگذراند یک میلیون تومان بابتش میگیرد، بعد هم باید بسیار درس بخواند تا بتواند در آزمون دستیاری قبول شود، در دوران رزیدنتی که در همه جای دنیا شغل محسوب میشود، باید در کنار درس خواندن کشیکهای سنگین بدهد
۱۲ تا ۱۵ نوبت کشیک شب، در طول این مدت هم اجازه کار ندارد، تصور کنید حدود ۳۰ سال هم دارد و اگر خانواده داشته باشد، باید هزینه خانواده را هم بدهد در حالی که حقوقش حدود ۵ الی ۶ میلیون تومان است خب چنین فردی چرا باید در ایران بماند؟» گذشته از اهمیت همه این حرفها سوالی که مهم به نظر میرسد این است که چرا عمان؟ چه چیزی این کشور را جذاب میکند؟ وقتی از پزشکانی که دنبال مهاجرت هستند این سوال را میپرسیم میبینیم که اولین عاملی که خیلی از پزشکان را به سمت کشورهایی مانند عمان میکشاند سختی مهاجرت پزشکان به کشورهای دیگر است.
آنها میگویند که برای یک پزشک که سالهای طولانی در ایران درس خوانده مهاجرت به کشورهای پیشرفته بسیار سخت است چون این کشورها معمولا آموزشهای پزشکی ایران را دربست نمیپذیرند و پزشکان نه تنها باید برای یک آزمون خیلی سخت خودشان را آماده کنند بلکه باید دورههای طولانی هم بگذرانند تا جایی که بسیار پیش میآید یک پزشک ایرانی بعد از مهاجرت کاری و تحصیلی به یک کشور دیگر با گذشت نزدیک به ۵ سال هنوز موفق نشده که طبابت را شروع کند.
از طرف دیگر اما بعضی کشورها در برهههای زمانی خاص نه تنها این سختگیریها را بر میدارند بلکه مزایای مالی بسیار خوب را هم ضمیمه شرایطشان میکنند و همین باعث میشود که پزشکان برای مهاجرت چند ساله به این کشورها وسوسه شوند تا به این ترتیب هم پول خوبی به دست بیاورند و هم رزومه فعالیت درمانی در خارج از ایران هم داشته باشند تا در صورت علاقه به مهاجرت در کشور سوم شرایط برایشان راحتتر باشد.
یکی از کارشناسهای مهاجرت پزشکان به عمان در مورد شرایط فعلی این کار میگوید: «شرایط کاری پزشکان و کادر درمان در عمان به این صورت است که، در صورت قبولی در مصاحبه قرارداد ۲ساله با فرد منعقد شده و در صورتی که به فرد نیاز داشته باشند، برای ۲ سال بعد این قرارداد را تمدید میکنند.
یعنی فرد هیچگاه از این طریق به اقامت دائم و پاسپورت عمان نمیرسد اما درآمد خیلی خوبی به پزشکان میرسد. طبق گزارشهایی که در سال ۲۰۲۰ از درآمد کادر درمان در عمان منتشر شده، یک پزشک به طور متوسط سالانه چیزی در حدود ۱۶۸۰۰ ریال عمان، معادل حدودا ۴۳۶۰۰ دلار آمریکا درآمد خواهد داشت. البته درآمد پزشکان در عمان به عوامل زیادی مثل شهر محل کار و تجربه و تخصص آنها هم بستگی دارد مثلاً در مسقط، درآمد پزشکان به طور میانگین سالانه چیزی حدود ۴۸۰۰۰ دلار آمریکاست.
در این میان کمترین میزان درآمد سالانه یک پزشک در کل کشور عمان باتوجه به پایینترین سطح تجربه در حدود ۲۲۰۰۰ دلار آمریکا و بیشترین میزان درآمد برای یک پزشک با تجربه در حدود ۳۴۰۰۰۰ دلار گزارش شده. البته این شرایط کلی پزشکان است اما پزشکانی که دعوت شوند و رزومه تحصیلی و کاری خوبی داشته باشند تا سالانه ۱۲۰هزار دلار آمریکا هم درآمد خواهند داشت. خوشبختانه در حال حاضر کشور عمان مدارک پزشکان ایرانی را میپذیرد و سطح علمی دانشگاههای ایران را قبول دارد.»
آغوش باز امارات برای استارتاپها
ماجرا در مورد مهاجرت اهالی دنیای تکنولوژی و استارتاپها چند روز پیش با توئیت یکی از کاربران دوباره داغ شد. او خبر از مهاجرت یکی از مدیران خبره دیجیکالا داد و از این موضوع تاسف خورد. به این ترتیب دوباره خیلیها یادشان آمد که بسیاری از متخصصان تکنولوژی و کسانی که رزومه تحصیلی و کاری خوبی در این زمینه دارند برای کار راهی امارات میشوند. مهاجرت به کشورهای توسعه یافته همیشه بوده اما وقتی اسم امارات شنیده میشود اوضاع کمی تعجببرانگیز میشود.
گویا قدمهایی که اخیرا امارات مخصوصا در خلیفهنشین ابوظبی و دوبی در حوزه تکنولوژی برداشته و بسیاری از شرکتها را برای تاسیس دفتر در این منطقه مجاب کرده در این موج مهاجرت بیشترین نقش را داشته است. قطب استارتاپ دوبی، تعداد قابل توجهی استارتاپ را که در حوزههای فینتک، تکنولوژی سلامت، آموزش، پایداری، تجارت الکترونیک، رفاه و زنجیره تامین فعالیت میکنند جذب کرده است. اعضای این گروه کارآفرینی در نیمه نخست ۲۰۲۰ به ۱۵۶۸ شرکت رسید که سال قبل، ۴۶۶ بود. نیمی از این شرکتها از خارج از امارات آمدهاند.
همچنین دپارتمان اقتصادی دوبی، در سال ۲۰۲۱ با وجود در اوج بودن پاندمی، ۴۲ هزار و ۶۴۰ مجوز جدید برای کسبوکار صادر کرد که نسبت به سال قبل از آن، ۴ درصد افزایش را نشان میداد.
جالب اینکه بانک جهانی، در گزارش سهولت انجام کسبوکار در میان ۱۹۰ کشور، امارات را در رتبه ۱۱ قرار داده است. ضمن اینکه به نظر میرسد این شیخنشینها تازه در ابتدای راه هستند، مقامات امارات میگویند این کشور قصد دارد تا سال ۲۰۳۱ تعداد ۲۰ استارتاپ را به ارزش بیش از یک میلیارد دلار برساند و به «تکشاخ» تبدیل کند. امارات برای تثبیت جایگاه خود به عنوان مقصد برتر سرمایهگذاری بینالمللی در منطقه، با عربستان سعودی در رقابت است و میخواهد هرطور شده این عنوان را به خودش اختصاص بدهد بنابراین اصلا تعجب ندارد که خیلی از متخصصهای ایرانی هم راهی امارات شوند و در دفاتر غولهای فینتک و تکنولوژی مشغول به کار شوند.
