روزنامه هفت صبح | یک: مورد تیم فولاد مورد عجیبی است. فولاد هم مثل تیم ملی ایران برای بازی با تیمهای قوی تربیت شده است. تیمی است که مدعیان را آزار میدهد و نیش خود را میزند. در پنج هفته ابتدایی لیگ،فولاد با سه مدعی بازی کرده است. آنها سپاهان را در اصفهان با گل دقیقه ۹۳ شکست دادند، در اهواز با گل دقایق آخر اشکان دژاگه از سد تراکتورسازی گذشتند و در تهران هم پرسپولیس را بدون گل متوقف کردند. آمار خیرهکنندهای است.
اما همین تیم دو تساوی بدون گل مقابل صنعت نفت و مس رفسنجان در کارنامه خود دارد که نشان میدهد در مقابل تیمهایی که از قدرت و پتانسیل کمتری برخوردارند به لحاظ روحی توانایی پیروزی ندارد. فولاد تیم پرمهرهای است اما بخش زیادی از انرژی سرمربی تیم یعنی جواد نکونام صرف آنالیز تیمهای حریف و خنثی کردن نقشههای مربیان آنها صرف میشود و خب در مقابل تیمهای قدرتمند این ایده و این نوع فوتبال نتایج خوبی میدهد اما در بازیهایی که فولاد باید برتری خود را بر حریف دیکته کند با مشکل روبهرو میشود.
یک زمانی تیم مکزیک مشهور به تخصص در این حوزه بود. نکونام با ستارههای بیشماری که در اختیار دارد باید میان صرف وقت در آنالیز تیم حریف از یکسو با طراحی نقشههای هجومی ثابت برای تیم خودش از سوی دیگر، تعادل ایجاد کند. البته با تمام اینها فعلا نتایج فولاد بسیار خوب بوده است و یکی از جدیترین مدعیان لیگ امسال محسوب میشود.
پرسپولیس و استقلال در میان مدعیان ششگانه فقط با یک تیم روبهرو شدهاند(پرسپولیس با فولاد و استقلال با سپاهان) سپاهانیها با سه تیم مدعی بازی کردهاند (استقلال و گلگهر و فولاد) که حاصلش یک برد و دو تساوی بوده است،فولادیها با سه تیم،تراکتور با فولاد فقط و گلگهر با تراکتور و سپاهان. تا به اینجا پرسپولیس و استقلال بازیهای کمتری را مقابل بیگ سیکس فوتبال ایران بازی کردهاند.
دو: حامد لک پریشب مقابل فولاد جنجالهای فراوانی به راه انداخت. به وضوح میخواست رکورد برابر با بیرانوند را بر جای بگذارد و ضمن خرد کردن اعصاب بازیکنان فولاد به این مهم نایل آمد. حالا جدا از همه این حاشیهها خوردن فقط یک گل در ۵ بازی رکورد مناسبی برای حامد لک محسوب میشود.
سه: فوتبالیستهای قدیمی و بوکسورهای قدیمی حتما از تکنیک و شور بیشتری برخوردار بودهاند اما نسل جدید فوتبالیستها به لحاظ تواناییهای فیزیکی کمکم شبیه ابر انسان شدهاند. کریستیانو رونالدو، زلاتان و به تازگی هم اریک هالند و لواندوفسکی،سطحی از آمادگی بدنی را به نمایش گذاشتهاند که برای نسلهای قبلی بالکل قفل بوده است. یا غولهایی مثل آلفونسو دیویس (به لحاظ سرعت) و لوکاکو. در بوکس سنگین وزن هم این مسئله هست. بدنهای عضلانی و هیکلهای سنگینتر امثال کلیچکو و جاشوآ و تایسون فیوری، آنها را از نسل ستارههای افسانهای سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۵ جدا ساخته است.
