روزنامه هفت صبح| یک: کمکم به تاثیرات نسل جوان مسئولان اصولگرا مشکوک شدهام. مشکوک که نه، بهتر است بگویم بدبین. این آرمانگرایی مبالغهآمیز و بیدقت میتواند مکافات ایجاد کند. این بیگانگی با مفهوم جامعه ایرانی. این را در کلماتشان؛ توئیتهایشان و تیترها و طرحهایشان و حتی مناظرههایشان میتوانم حس کنم. مردان خوشنیتی هستند و با اخلاص و چشم پاک و دست پاک. اما اینقدر بیدقتی در ایدههایشان آدم را دچار سرسام میکند.
از آن وزیر برکنار شده وزارت کار و رفاه اجتماعی تا فلان مدیرعامل و آن سخنران پرطرفدار و آن مجری فعال در فضای مجازی و آن قائممقام رسانه ملی و… آیا این جوانان خوشنیت آرمانگرا آماده این مسئولیتها بودهاند؟ به شکلی متناقض نگاهشان به پدیدههای اجتماعی اطراف خود، محافظهکارانه و پر از سوءظن است. نمیدانم. شاید اشتباه میکنم اما… باید در مورد دستاوردهای دانشگاه امام صادق هم روزی سرفرصت یک کار تحقیقاتی درست و حسابی انجام شود. دیگر واقعا پایم را از گلیمم بیشتر دراز کردم.
دو: در مورد عکس عادل فردوسیپور در دانشگاه شریف دیروز بحثهای زیادی شده است. این را بگویم شخصا از اینکه در جامجهانی از صدای عادل محروم باشیم احساس غبن دارم. چه کسی میتواند بازی ایران و انگلیس را با آن شور و اشتیاق عادل نسبت به هر دو سر داستان روایت کند؟ در مورد آن عکس هم خب عادل اصلا استاد دانشگاه شریف است و آنجاست و حضورش در میان دانشجویان جزو کارهای روزمرهاش است و نشستن در کنارشان هم برایش امری عادی محسوب میشود. میدانم که دانشجویانش او را بسیار دوست دارند.
سه: حرف از گزارشگرها شد، سیر پیشرفت محمدیمرام حیرتانگیز بوده است. بازی منچسترسیتی و دورتموند بازی چندان جذابی نبود اما محمدیمرام کارش را در استانداردهای بسیار بالایی انجام داد. بینقص. نکتههایش درباره تعویضیها، اشارهاش به واتسکه و ماتیاس سامر، درباره بازیکنان مهاجر از دورتموند به منسیتی، حواس جمعش به تغییرات تاکتیکی و… همه اینها با سرعت گویش روان و بیتپق بدون آنکه لحظهای از جریان اصلی بازی غافل شود. او در حال حاضر بهترین گزارشگر ورزشی تلویزیون است. طبیعتا از نگاه هفت صبح!
