روزنامه هفت صبح، ساعد برقی | با حضور محمد قوچانی در تلویزیون و در برنامه زنده شیوه به نظر می رسد اصلاح طلبان به شکلی آرام در حال دریافت نوعی تنفس مصنوعی برای بازگشت به سطح اول افکار عمومی سیاسی کشور هستند. حوادث اخیر و اعتراضاتی که در فقدان یک مرجع مشخص و موجه سیاسی رخ داد و از آن سوی آب ها و یا از کانال های زیرزمینی و مجازی در داخل کشور هدایت می شدند ، کشتیبانان و ناخدایان فضای سیاسی کشور را به این سمت متمایل کرد که به آن بخش از صدای موجه اصلاح طلبان دوباره اجازه بازتاب دهند.
این در حالی است که همین یکی دو ماه پیش یکی از مهم ترین آواهای اصلاح طلبان یعنی حسین تاجزاده با حکمی نسبتا سنگین عازم زندان شده بود. در هفته گذشته احمد زید آبادی و محمد قوچانی چهره هایی بودند که مناظرات سنگین سیاسی را با چهره های تندرو اصولگرا برگزار کردند.
کوشکی و روانبخش دقیقا منتهی الیه عرصه اصولگرایی رادیکال قرار دارند که در مواجهه با زید آبادی و یا قوچانی ، حتی در لحن و میممیک صورت هم نمی توانستند ناراحتی و ناخشنودی خودرا در نشستن مقابل چهره های کلاسیک اصلاح طلبان پنهان کنند. گویی در این اندیشه بودند:«دوباره اصلاح طلب ها…مگر تمام نشده بودند؟»
اصلاح طلبی در تابستان 88 رادیکال ترین و طغیانی ترین شکل خودرا به نمایش گذاشت و به رغم ادامه حیات در دولت اعتدالی حسن روحانی طی هشت سال و استفاده از جهانگیری و عارف برای حضور در خط اصلی فضای سیاسی کشور ، اما در نهایت انگیزه ها و خواسته ای سیاسی آنها در فضای به شدت اقتصادی دهه نود و صدای طبقه فرودست و اعتراضات این طبقه و بی میلی فاحش بخش هایی از حاکمیت به احیای اصلاح طلبی (که بخصوص در مقالات روزنامه کیهان به چشم می خوردند)راه به سمت انزوا و سکوت گشودند و از جریان سیاسی کشور حذف شدند.
جریانی که از سال 1376 تا 1400 به شکل ها وشیوه های مختلف حضور خودش را در عرصه سیاست نشان داده بود. گاه و اکثرا در مجاورت قدرت و گاه مثل دو دوره احمدی نژاد به عنوان مهم ترین صدای مخالف. به هرحال در حالیکه شعله اصلاح طلبی با تمام اشتباهات و امتیازاتش در حال خاموشی کامل بود ،رادیکالیسم مورد علاقه بخش تندرو اصولگرایان و تئوریسین های جوان تازه نفسش ،آنتی تز خودرا تولید کرد و با فشاربی جهت روی طبقه متوسط در قالب گشت ارشاد و ایده هایی که از سوی برخی خطبا و علما تولید می شد ، موجب شد تا اصلاح طلبان دوباره فرصت قدرت نمایی در سطح اول سیاسی کشور را پیدا کنند.
با این تفاوت که حضورشان بعید است از سوی معترضین حمایت شود. اصلاح طلب ها در سال 88 تکیه گاه اصلی معترضین بودند اما حالا در سال 1401 بیشتر به دارویی مسکن شبیه هستند تا از درد ترسناک «اعتراض و مقابله با اعتراض» بکاهند. شاید هم حاکمیت ترجیح داده به جای حذف اصلاح طلبان ،آنها را همچون آلترناتیوی برای انعکاس مجاز و مشروع اعتراض ها در نظر بگیرد. کاری که در هفته اخیر و با اصرار نهادهای امنیتی بر نقش مبالغه آمیز دو خبرنگار روزنامه های اصلاح طلب ،همچون کادویی پیچیده شده و لوکس به دفتر احزاب و چهره های اصلاح طلب فرستاده شد.
