روزنامه هفت صبح| یک: خبرنگار ورزشی روزنامه سان به نکته مهمی درباره تیمملی ایران در جامجهانی 2022 اشاره کرده است. اینکه با شرایط فعلی ایران بعید است در تیمملی آن یکدستی و فداکاری که موتور محرکه تیمملی ایران در جامهای جهانی بوده، دوباره دیده شود. این واقعیتی است. انتظاراتمان را از تیمملی کم کنیم.
انگیزه لازم که بتواند آنها را به یک گروه متحد قدرتمند بدل سازد، فعلا دیده نمیشود. آنهم در شرایطی که همهچیز برای درخشش تیمملی آماده شده بود. وقتی آن روح جمعی قدرتمند در پشتسر تیمملی احساس نشود، بعید است آن نمایشهای مردمپسند باشکوه دو دوره گذشته جامجهانی را بتوانیم دوباره ببینیم.
فکر میکنید سردار آزمون با چه روحیهای در تیمملی ظاهر خواهد شد. همان آزمونی که در جامجهانی 2018 مثل یک سرباز فداکار لحظهای از دویدن باز نمیماند و همه آن انتقادات ناروا را نیز بهجان خود خرید. نه. بعید است تیمملی ایران در این جامجهانی بتواند آن حس فداکاری و همدلی را دوباره تکرار کند. حیف!
دو: فشار بر روی اصغر فرهادی بهزعم من ناجوانمردانه است. آنقدر در سینما بودهام که بتوانم مهارتهای یک فیلمساز را درک کنم. پیدا کردن سوژه بخشی از تواناییهای یک کارگردان مولف است اما همه آنها نیست. چیزهایی که بهعنوان سرقت سوژه از سوی فرهادی نقل شدهاند هیچکدام منافاتی با تواناییهای او بهعنوان یک کارگردان و فیلمنامهنویس درجه یک ندارند.
یادمان باشد فرهادی برای فیلمنامه جدایی نادر از سیمین بهجز اسکار بهترین فیلم خارجی، نامزد اسکار بهترین فیلمنامه هم شد. یک کار تخصصی و فنی که بهزعم انجمن فیلمنامهنویسان آمریکا از چنان کیفیت حرفهای برخوردار بود که آن را لایق حضور در میان 5 فیلمنامه اصیل سال 2010 قرار میداد.
بیانصافی است که موفقیتهای فرهادی و دیسیپلین حیرتانگیزش در کارگردانی و تواناییاش در ترکیب سوژههای ملتهب اجتماعی با گرهافکنیهای دلهرهآور آنهم در بستری واقعی را در نظر نگیریم. فرهادی فیلمساز بزرگی است که به شکلی ناجوانمردانه در نزاع میان دو قطب حاکم بر سینمای ایران در داخل و خارج کشور در حال قربانی شدن است.
در اینجا برای مبارزه با شهرتش بهعنوان یک سینماگر پرطرفدار و متنفذ و در خارج از کشور بهعنوان یک قربانی در پای سینماگرانی که شأن سیاسیشان بر هنریشان میچربد. فرهادی یک سینماگر است و شاید خودش در دورهای این اشتباه را کرد که منزلتی فراتر از یک کارگردان برای خود قائل شد و حالا تقاص آن روزها را پس میدهد. آنهم به شکلی ناجوانمردانه.
سه: مرور دو فیلم دیگر سال 2022 همچنان ما را در ناامیدی قرار میدهد. فیلم خانم اولیویا وایلد با شرکت هریاستایلز و فلورنس پیو با عنوان عزیزم نگران نباش که یک فیلم رازآلود و دلهرهآور است و پر از نمایشهای فرمال که به شکل مبالغهآمیزی از سوی خانم وایلد طراحی شدهاند و دیگری فیلمی با نام ببین چطوری آنها فرار میکنند؟ که یک کمدی جنایی ملایم در حاشیه داستانهای مدل آگاتا کریستی است و شما را به لندن دهه پنجاه میبرد و جنایتی که در پشت صحنه اجرای نمایش تلهموش شکل میگیرد.
که خب فیلم متوسطی است که تنها دلخوشیاش دیدن خانم سرشه رونان در نقش یک پاسبان انگلیسی است. فعلا در میان آثاری که در سال 2022 دیدهایم فیلم جنایتهای آینده ساخته کرانبرگ، مردن براي یک دلار ساخته والتر هیل و تصمیم به رفتن ساخته پارک چان ووک از کیفیت بهتری برخوردار بودهاند. برویم ببینیم فیلم آخر خانم کلر دنی یعنی ستارهها هنگام ظهر چگونه خواهد بود.
