روزنامه هفت صبح| تا فردا عصر که ترکیب اصلی تیم ملی مقابل انگلستان اعلام شود، خیلی از چیزها درباره چیدمان اولیه تیم ملی ایران در هالهای از ابهام قرار دارد. البته سیستم بازی تیم ملی به احتمال زیاد همان سیستم مورد علاقه کارلوس کیروش یعنی 1-3-2-4 است و البته در همین سیستم هم حدس زدن ترکیب اصلی با توجه به خصوصیات پیشبینیناپذیر کیروش کار بسیار دشواری است.
اما واضحترین اتفاق، نیمکتنشینی سردار آزمون است که هنوز به آمادگی لازم برای بازی در سطح جامجهانی نرسیده. احتمال ناچیزی هم وجود دارد که تیم ملی با 4 هافبک و یک هافبک هجومیتر که نزدیک به مهدی طارمی بازی میکند، مقابل انگلستان به میدان برود.
4-2-3-1
اصلا بعید نیست که تیم ملی در برابر انگلستان، با همان ترکیبی وارد زمین شود که در مقابل تونس شاهدش بودیم. در آن بازی، علیرضا بیرانوند دروازهبان بود، مجید حسینی و مرتضی پورعلیگنجی دو مدافع میانی بودند، صادق محرمی و ابوالفضل جلالی در سمت راست و چپ خط دفاع قرار گرفتند، سعید عزتاللهی و روزبه چشمی دو هافبک دفاعی تیم بودند، علیرضا جهانبخش در بال راست و وحید امیری در بال چپ بازی کردند، احسان حاجصفی هافبک وسط بود و مهدی طارمی در نقش تنها مهاجم تیم ملی به میدان رفت.
این ترکیب نهچندان جذاب، برای بازی مقابل تیمی مثل انگلیس ترکیب مناسبی به نظر میرسد. در زوج خط دفاع، سرعت، قدرت سرزنی و بازیسازی نسبتا بالایی را شاهد هستیم. با توجه به میل تهاجمی بالای رامین رضاییان، بازی کردن صادق محرمی کمربند خط دفاعی را محکمتر میکند.
او همین یک ماه پیش هم در لیگ قهرمانان اروپا و بازی مقابل چلسی نمایش فوقالعادهای مقابل رحیم استرلینگ داشت و توانست به خوبی او را مهار کند. در دفاع چپ هم باتوجه به مصدومیت کایل واکر، بازی کردن جلالی یا میلاد محمدی تفاوت چندانی ندارد. البته تجربه بالای محمدی شاید باعث شود که کیروش او را به جلالی ترجیح بدهد.
زوج تدافعی خط هافبک با حضور عزتاللهی و چشمی، اگرچه خیلی دلچسب نیست اما باید قبول کرد که برای بازی مقابل انگلیس زوج کارآمدتری است. این دو نفر میتوانند در کنار هم عرصه را بر هافبکهای تیم ملی انگلستان تنگ کنند. آنها بازی در فضای تنگ و پرفشار را بلدند و تجربه بالایی هم دارند که میتواند آنها را از فشار سنگین روانی بازی مقابل ستارههای انگلیس خالی کند.
حضور امیری و جهانبخش در دو بال چپ و راست، انتخاب هر مربی دیگری هم خواهد بود. جهانبخش یکی از بینالمللیترین بازیکنان یک دهه اخیر فوتبال ایران است که بیشتر از هر بازیکن دیگری در تیم ملی، تنهاش به تنه انگلیسیها خورده! امیری هم با آمادگی بدنی بالا و سطح کیفی بالایش، جای هیچ بحثی را باقی نمیگذارد.
پست مهم و کلیدی تیم ملی در این بازی، مربوط به فردی است که قرار است پشت سر مهدی طارمی و به عنوان هافبک هجومی به میدان برود. مقابل تونس این احسان حاجصفی بود که در این پست بازی کرد و با توجه به اینکه 90 دقیقه تمام در ترکیب قرار داشت، احتمالا توانسته نظر مثبت کیروش را جلب کند.
اما این رضایت احتمالا بیشتر به فاز دفاعی وظایف او مربوط میشود و درباره اینکه او بتواند در فاز هجومی هم همینقدر موثر ظاهر شود، تردیدهایی وجود دارد. تنها چیزی که باعث میشود نسبت به او کمی خوشبین باشیم، احتمال تکرار نمایش خوبش در برابر سنگال است. جایی که با یک نفوذ خوب و سانتر خوبتر، زمینهساز گل تساویبخش تیم ملی شد. درباره مهدی طارمی هم که تردیدی وجود ندارد. او با این کیفیت قطعا در بیش از نیمی از تیمهای حاضر در جامجهانی مهاجم و انتخاب اول مربیان است!
4-4-1-1
تنها تفاوت این سیستم با سیستم مورد علاقه کیروش این است که بازیکن پشت سر تک مهاجم تیم ملی باید دوندهتر باشد و فضای بیشتری را پوشش بدهد و زود خسته نشود. برای این حالت، احتمالا گزینههای مناسبتری نسبت به احسان حاجصفی وجود دارند. احمد نوراللهی یکی از این گزینههاست که با توجه به سن و سالش میتواند از عهده کار بربیاید.
او علاوه بر تسلط در امور دفاعی، در حملات هم خوشفکر و فرصتطلب است. فراموش نکردهایم که او در آخرین فصل حضورش در پرسپولیس بهترین گلزن این تیم بود! گزینه دیگر برای این پست کریم انصاریفرد است که قبلا امتحانش را پس داده . او در جامجهانی 2018 هم همین نقش را برعهده داشت و توانست نمره قبولی بگیرد.
