روزنامه هفت صبح، کمال بردبار| فوتبال ما یکسری طلسم ریز و پنهان دارد. مثلا طلسم نیمهنهایی جام ملتهای آسیا. ما در سالهای 84 ، 88 ، 96 ،2004 و 2018 نتوانستهایم مرحله نیمه نهایی را رد کنیم. یعنی 5 دوره تا یک قدمی فینال آمدهایم و شکست خوردهایم. دوبار توسط عربستان، یک بار کره جنوبی، یک بار چین و یک بار ژاپن. مثلا یک گیری داریم نسبت به تیم فوتبال ژاپن. پای بازی با این تیم که میرسد دست و دلمان میلرزد.
چه باشگاهی و چه ملی. کلا شکست از تیمهای ژاپنی جزو برنامههای روتین فوتبال ماست. یکی دیگر از طلسمهای مشهورمان باخت در فینال باشگاههاي آسیاست. طی 15 سال 4 بار به فینال باشگاههای آسیا رسیدهایم و از تصاحب جام باز ماندهایم. اینها را گفتیم تا به اینجا برسیم که فوتبال ما از سال 1978 و طی شش دوره حضور در جام جهانی در حسرت ورود به مرحله دوم باقی مانده است. ژاپنیها سه بار و کره جنوبی دوبار و استرالیا هم یک بار این مرحله را رد کردهاند.
کره شمالی هم با تیم رویاییاش در جام جهانی 1966 از مرحله گروهی بالا آمده است. حتی عربستان هم یک بار و در جام جهانی 1994 و با تکیه بر گل مارادونایی سعید العویران از این خط قرمزگذشته اما انگار این مرحله برای ما قفل است. در این شش دوره، پنج بار شانس حضور در مرحله بعد را داشتیم اما در قدم آخر وادادیم.
بدتر از همه دوره قبل که در سختترین گروه ممکن با مراکش و اسپانیا و پرتغال، تنها چند سانتی متر با صعود فاصله داشتیم وقتی که طارمی که آن روزها در قطر توپ میزد و هنوز به یک بازیکن بینالمللی بدل نشده بود قدر پاس قدوس را ندانست و توپ را به کنار دروازه پرتغال کوبید.
این دفعه باز هم شانس داریم. اما به لحاظ روحی آماده این بازی بزرگ هستیم.
جام جهانی امسال جدا از تاکتیک و تکنیک، جام روحیه و مبارزه و اعتماد به نفس است. اکثر تیمها در دقایقی و در یک فاز روحی خاص عملا غیرقابل کنترل میشوند. دیشب کره جنوبی به غنا باخت اما فشاری که 15 دقیقه آخر به خط دفاعی غنا وارد کرد حتي از دسترس پرتغالیها هم به دور بوده است. امشب آمریکاییها با تمام وجود براي بردن به زمین میآیند.
آنها دست پیش را دارند و مطمئن باشید با سوت شروع بازی به سمت دروازه ایران هجوم خواهند برد و آنها روی زدن گل در دقایق اول حساب کردهاند. همان دقایقی که معمولا بازیکنان ما هنوز گرم نشدهاند. شاید براي این بازی سخت وحید امیری یکی از وینگرها باشد. و البته این احتمال هست که کیروش باز هم با ترکیب برنده بازی با ولز به زمین بیاید.
بخصوص مثلث خط میانی که بهترین ترکیب ممکن بودند. عزتاللهی و نورالهی و حاج صفی. حضور طارمی و آزمون هم تقریبا حتمی است، میماند انتخاب بین قلی زاده و وحید امیری. بازی سختی خواهد بود و راستش این احتمال را مد نظر قرار میدهم که سی دقیقه پس از نیمه شب شاید به بخت سیاه خود فکر کنم و با مرور حوادث بازی تلاش کنم تا این پلکهای لامصب را روی هم بگذارم وبخوابم.
راستش به این فکر میکنم که در اکثر بازیهای مهم یک بازیکن سهل انگار داشتهایم که بار شکست را بردوشش انداختهایم. و خب این احتمال را هم میدهم که بالاخره طلسمها باید شکسته شوند. شاید تقدیر امسال یک کادوی ویژه براي مردم خوب و سختی کشیده ما پنهان کرده باشد. یک شادی چند ساعته و فریادهای شوق نیمه شب پس از شکستن طلسم قدیمی جادوگر پیر فوتبال. یعنی میشود؟
