روزنامه هفت صبح| یک: دیروز یکی از نمایندگان درباره مسئله قیمت بنزین حرف زده بود و فرضیه یک دلاری شدن قیمت بنزین البته نه در آینده نزدیک. من در این زمینه متخصص نیستم اما سوالی همیشه برايم باقی است که چرا در زمینه بنزین و افزایش قیمت طبیعی آن اینقدر مقاومت و سختگیری میشود و حتما باید این مرحله با یک شوک اقتصادی و اجتماعی همراه باشد؟ هر سال کرایه سواریها و تاکسیها بین 20 تا 25درصد افزایش پیدا میکند یا حتی قیمت بلیت مترو.
همه مردم هم این ماجرا را پذیرفتهاند و کسی بهخاطر شرایط اقتصادی کشور به این افزایش قیمت طبیعی اعتراضی نمیکند. چرا در مورد بنزین این فرایند بیدردسر طی نمیشود و حتما باید با یک افزایش ناگهانی نردبانی پس از چند سال کشور در آستانه بحران قرار گیرد؟ در آبان 98 قیمت آزاد بنزین شد سه هزار تومان. چرا طی سه سالی که از این ماجرا گذشته قیمت بنزین با همین ریتم سالی 20 یا 25درصد افزایش پیدا نکرده است؟
مثلا آبان 99 میشد 3750، آبان 1400 میشد 4650 و آبان 1401 میشد 5700؟ میدانم که باز هم با قیمت اصلی هر لیتر بنزین فاصله دارد اما باز هم میتوانست باری از دوش بودجه بردارد و شوک هم به مردم وارد نشود. این چه سیاستی است که سه سال یا چهار سال قیمت بنزین را ثابت نگه میدارید و به یکباره آن را 200 یا 300درصد یا حتی بیشتر افزایش میدهید؟ احتمالا اقتصاددانان پاسخی برای این پرسش دارند که خب به ما هم بگویند خوشحال میشویم.
دو: پهپه و برونو فرناندز بعد از شکست تروتمیزشان مقابل مراکش بساط جرزنی راه انداختهاند و به سیاق برخی دوستان در کشورمان مشت مشت لجن پاشیدهاند روی اعتبار جامجهاني و با زبانی پرخاشگر گفتهاند که جام را بدهید آرژانتینیها و راحت شوید! حالا چرا و بر مبنای کدام اتفاق به این نتیجه رسیدهاند نمیدانیم. مشخص است که گل پیروزی مراکش مقابل پرتغال هیچ مشکلی نداشت و هیچ تصمیم جنجالی و شائبهبرانگیزی هم در طول بازی به ضرر پرتغال گرفته نشد.
در بازی هلند و آرژانتین هم این آرژانتینیها بودند که از داور شاکی بودند. اصلا معلوم نیست پهپه و برونو درباره چه موضوعی اینقدر عصبانی شدهاند. کم مانده از بابا اینفانتینو فکت بیاورند و این نوع قرطیبازیها و شامورتیبازیهایی که ما خودمان در ایران مدتهاست آن را تجربه کردهایم. این را مقایسه کنید با بازیکنان انگلیسی که چگونه شکست از فرانسه را بهرغم همه داوریهای شائبهبرانگیز پذیرفتند.
سه: بازی مراکش و فرانسه یک دوئل به تمام معناست. هم بهخاطر اقلیت مراکشیهای پاریس و هم بهخاطر رودررو شدن اشرف حکیمی و امباپه. دو دوست صمیمی که حتی در حین برگزاری جامجهانی هم رفاقتشان را حفظ کردهاند. در پاریسنژرمن این دو نفر بهنوعی آنتیتز زوج مسی و نیمار محسوب میشوند.
حالا در بازی فرانسه و مراکش اشرف حکیمی باید امباپه را مهار کند. دفاع راست مقابل گوش چپ. در بازی فرانسه و انگلیس کایل واکر همه زندگیاش را روی مهار امباپه گذاشت و فقط یک بار مغلوب او شد. اما به شکل متناقضی تمرکز واکر روی امباپه در گل دوم فرانسه کار دست انگلیس داد. وقتی براي مهار امباپه رفته بود داخل هجده قدم سمت راست دفاع انگلیس آنقدر خالی بود که گریزمن بدون مزاحم سانتر فوقالعادهاش را روی سر ژیرو فرستاد.
