روزنامه هفت صبح| یک: حرکت شهردار تهران در زدن استند تبلیغاتی جلوی سفارت انگلیس با مضمون ننگ با رنگ پاک نمیشود را اصلا درک نمیکنم. کاری با مضمون این پلاکارد ندارم اما فکر کنید شهردار تهران برود در مجمع شهرداران جهان مثلا در آمستردام و یا پکن و یکی آنجا از او بپرسد که راست است که برخی روی دیوارهای ساختمانی در شهر شعار نویسی میکنند و شهرداری هم از آنها حمایت میکند و پلاکاردهای طعنهآمیز میزند؟
این در راستای زیبایی شهر است و یا بافت فرهنگی؟ گفتم که من در مورد نفس ضدیت با انگلیس حرفی ندارم و یا حمایت از شعار نویسی اما این که شهرداری ناگهان خودش را وسط میدان میاندازد و یک حرکت احتمالا خودجوش را زیر پروبال حاکمیت قرار میدهد و علنا ضد سیاستهای مشخص شهری در تمام دنیا حرکت میکند، برایم نامعقول و نامفهوم است. این کار معنای مشخصی از عوامگرایی را در خود پنهان دارد که راستش درکش از حواس پنجگانه من خارج است.
دو: فرهنگ اعتراض در برخی کشورها نهادینه است. مثل ایران و کشورهای خاورمیانه یا کشورهای آمریکای جنوبی. فرهنگی شاید برخاسته از فضای سیاسی و یا جغرافیایی. ما مدام در حال اعتراض هستیم و حق خود را پایمال شده میبینیم. چیزی که مثلا برای یک ژاپنی و یا انگلیسی در این حد و شدت وجود ندارد. آرژانتینیها در این عرصه شبیه ما هستند.
تیمی عصبی و پرخاشگر که براي تحت تاثیر قرار دادن داور همه کار میکنند. تیمی که بازی فوتبال را به یک نبرد حیثیتی تا پای جان بدل میکنند. مثل ما و ترکها و یاحتی پرتغالیها. شاید برای همین باشد که در ایران این قدر طرفدار آرژانتینیها هستیم. آنها هم به لحاظ این نوع روحیه شبیه ما هستند. آرژانتینیها اما در این دوره یک اتحاد روحی و فرافیزیکی شگفتانگیز را نیز به نمایش گذاشتند. نه در پرخاش به داور بلکه در پشتیبانی فیزیکی در داخل زمین. در حمایتی که از هم داشتند و تلاشی که برای موفقیت همدیگر انجام میدادند.
سه: جشن قهرمانی در پایان فینال تاریکترین لحظه کل تورنمنت بود. وقتی که آگوئرو و همسر محترم لئو مسی و حتی نصرت آشپز ترکیهای هم به وسط میدان آمدند و با جام عکس گرفتند. یک خرده وقار هم بدنیست.
چهار: امیدوارم مسئله ترانه علیدوستی ختم به خیر شود. من از پرونده او خبر ندارم اما او در اعلام مواضعش صریح و شجاع و صادق بود. امیدوارم این خصیصههای کمیاب اخلاقی در قضاوت رسمی در مورد او لحاظ شوند.
