روزنامه هفت صبح| این نقطه عطف نبردی است که فرزانه فصیحی در 10سال گذشته شروع کرده بود. دختر کوچکاندام اصفهانی که نام دختر باد را بهخود اختصاص داده است. پرشور و خندان و پرتکاپو و همیشه آراسته. طی این سالها ما نظارهگر نبرد تکنفرهاش بودیم با شرایط، با امکانات، با رقیبان درشت و قدرتمند، با بیاعتناییها، با بایکوت شدنها، اما در میان این ماجراها او هربار به میدان میآمد، ما را شگفتزده میکرد.
دختر باد دیروز قهرمان آسیا شد. در قزاقستان حریفان قدر خود را مغلوب کرد. مدال طلا در 31سالگی. با شکستن رکورد ملی ایران که در دستان خودش بود. هفت ثانیه و 28صدم ثانیه. رکوردی که او را قهرمان دوی شصت متر داخل سالن آسیا کرد. فرزانه فصیحی طی دو سال گذشته تکستاره دوومیدانی بانوان ایران بود. رکورد هشت ساله رقیب اصلیاش مریم طوسی را در 100متر شکست، در تورنمنتهای استانبول و بلگراد درخشید و در المپیک توکیو بهعنوان دونده رشته صدمتر از مرحله اول گروهی صعود کرد اما نتوانست به فینال برسد.
حالا قهرمانی آسیا پاداشی بود بر زندگی حرفهای و تمرینات منظم و انگیزه بیپایانش. نمونهای از توان و استعداد و سختکوشی دختر ایرانی. میدانم که در کشورمان برای بسیاری از دوستان و صاحبنظران و کارشناسان، مفهوم موفقیت یک بسته مرموز است. آنها نمیتوانند لذت یک دختر را در قهرمانی آسیا یا تبدیل شدن به یک خلبان ماهر و یا یک فیلمساز مشهور هضم کنند.
نمیتوانند موفقیت فلان بانوی کوهنورد در صعود زنجیرهاي به قلههای مرتفع و مرگبار هیمالایا را درک کنند. در معیارهای اندازهگیری آنها چنین مفاهیمی قفل هستند: «که چی حالا» اما این مسئلهای نیست که بتوان حلش کرد. فرزانه فصیحی یک زن موفق است. دختر باد که در انتهای مسیرش مثل همیشه پرشور و احساساتی بود و اینبار نتوانست اشکهای خود را کنترل کند و چون ابر بهار گریست و سپس این جایزه بزرگ، این موفقیت تاریخی را به مردم کشورش تقدیم کرد. برای شادی مردم عزیزش. قدر فرزانه فصیحی را بدانید. قدر زنان و دختران سختکوش و با ارادهای که برای موفقیت، برای رسیدن به قله افتخار از هیچ مانعی نمیهراسند.
