روزنامه هفت صبح| این روزها معترضترین آدم ورزشی ایران، یحیی گلمحمدی است. او بعد از بازی با آلومینیوم اراک مدعی شد که در فوتبال ایران اراده بر این است که پرسپولیس قهرمان نشود. او همچنین ادعا کرد که از این به بعد با تیم امید پرسپولیس در رقابتهای لیگبرتر حاضر خواهد شد. البته چند روز بعد اعتراف کرد که این حرفها را از روی عصبانیت زده است. بعد از بازی با صنعتنفت هم از این گلایه کرد که در 9 بازی متوالی داوری به ضرر تیمش بوده و میتواند این ادعا را با مدرک اثبات کند.
او همچنین در پاسخ به سوالی درباره اینکه بیشتر بازیهای پرسپولیس در این فصل قبل از بازیهای استقلال و سپاهان برگزار شده، ضمن تایید تلویحی این ادعا، خواهان ایجاد توازن در این باره شد. یحیی روز یکشنبه هم در نشست خبری خود به فدراسیون و سازمان لیگ حمله کرد و گفت: «آن از بحث داوری که امتیازات مهمی را از ما گرفتند و این از بحث برنامهریزی که اینطور است. همه ارکان فدراسیون علیه تیم ما تصمیمگیری میکنند و من نگران این موضوع هستم.»
راستش را بخواهید اثبات اشتباه بودن ادعاهای یحیی اصلا کار سختی نیست. او قبلا در قبال اشتباهات کوچک داوری علیه تیمش به شدت برآشفته میشد و واکنشهای تند نشان میداد و حالا مدعی شده که داوران در 9 بازی متوالی علیه تیمش سوت زدهاند. مطمئن باشید اگر اینگونه بود خیلی زودتر از اینها صدای سرمربی پرسپولیس بلند میشد.
دیگر ادعای او هم کاملا غلط است. مرور برنامه بازیهای لیگبرتر تا هفته بیستم نشان میدهد که در 11 هفته استقلال زودتر از پرسپولیس به میدان رفته و این دقیقا برعکس چیزی است که یحیی ادعا کرده است. نمیدانیم چه کسانی به یحیی اطلاعات غلط میدهند فقط امیدواریم او عضو این کانالهای هواداری بیمنطقی که هر دو باشگاه پرسپولیس و استقلال در فضای مجازی دارند، نباشد!
ارزشش را داشت آقای کاوه؟
همانطور که پیشبینی کرده بودیم، پاکو خمز سرمربی تراکتور از رفتار کاوه رضایی در فصل نقل و انتقالات عصبانی است و به صراحت و قاطعیت اعلام کرده که تا زمانی که سرمربی تراکتور است، کاوه رضایی جایی در این تیم نخواهد داشت. این در حالی است که کاوه از نظر قانونی بازیکن تراکتور محسوب میشود و علیرغم فسخ یکطرفه غیرقانونی با این باشگاه، راهی جز ماندن در این تیم ندارد و رسما تحت قرارداد تیم تبریزی است.
در چنین شرایطی او در تیم دیگری هم نمیتواند بازی کند و به این ترتیب احتمالا تا پایان فصل نیمکتنشین که هیچ، سکونشین هم نخواهد بود و حق تمرین با تیم را هم نخواهد داشت. فقط برکناری خمز است که میتواند این وضعیت را برای کاوه تغییر دهد، تازه مشکل فقط خمز نیست و مدیریت باشگاه هم باید رضایت بدهد تا کاوه بتواند در زمان مربی بعدی تراکتور به تیم برگردد. البته این گزینه هم با توجه به نتایج خوب تراکتور خیلی ممکن نیست.
ماجرا اما اینجاست که کاوه فقط تراکتور را از دست نداده است. او قصد داشت در نیمفصل دوم برای استقلال بازی کند که با حکم کمیته انضباطی این اتفاق هم نخواهد افتاد. کاوه اگر در تراکتور میماند، میتوانست با نمایشهای بهتر شانس خودش را برای پوشیدن دوباره پیراهن تیم ملی امتحان کند اما حالا هیچ شانسی برای حضور در تیم ملی هم ندارد.
تراکتور، استقلال، تیم ملی و احتمالا مبلغ قابلتوجهی پول که به خاطر بازی در نیمفصل دوم در انتظار او بود، چیزهایی هستند که کاوه رضایی به خاطر یک حرکت غیرحرفهای و زیادهخواهانه از دست داده و حالا باید از او پرسید آیا ارزشش را داشت؟ کاش او قبل از همه این اتفاقات به عملکرد خودش در دو فصل اخیر نگاه میکرد تا ببیند آیا به اندازه ادعاها و جنجالها و حاشیههایش، از نظر فنی هم پرکار بوده یا نه؟
