روزنامه هفت صبح| یک: جواد نکونام همیشه هافبک محترمی در فوتبال ایران بود. یک حرفهای به تمام معنا. بیخود نیست که هفت فصل در لالیگا دوام میآورد. بچه شهرری بود و از پاس شروع کرد و در تیم مجید جلالی چهره شد و در تیم دنیزلی به ستاره بدل شد. 22سال داشت که در غیاب کریم باقری، رقیب گردن کلفتی مثل حامد کاویانپور را به روی نیمکت نشاند و شد مهره اصلی خط هافبک تیم ملی.
بعدها در سیستم 4-2-3-1، پست هافبک دفاعی را با آندرانیک تیموریان تقسیم کرد. متخصص ضربات سر و شوتهای آزاد. اما هیچوقت بازیکن محبوبی نشد. یکی بهخاطر سبک سرراست و کاربردی و بدون خودنمایی بازیاش و دیگری به خاطر آنکه اکثر دوران بازیاش را خارج از حیطه استقلال و پرسپولیس گذراند.
او فقط یک فصل لباس آبیها را پوشید و شد از ارکان اصلی قهرمانی ماقبل آخر استقلال در لیگ برتر. وقتی حضورش در پست هافبک دفاعی موجب شده بود توپ به سختی به محوطه جریمه استقلال و دروازه مهدی رحمتی برسد. اما خب تماشاگران استقلال با او راحت نبودند. بازی غیر نمایشی او و مهمتر از آن عدم جوشیدنش با جو طرفداران و مضاف بر آن یک اشتباه غیر ارادی که منجر به خوردن گلی سرنوشت ساز از حریف کرهای در تهران در جام باشگاههای آسیا شد دستبهدست هم دادند تا او وقتی پس از یک فصل استقلال را ترک کرد کسی برایش سوگواری نکند.
نکونام در پست مربیگری هم نسبتا موفق بود بهخصوص در رساندن نساجی قائمشهر به لیگ برتر. او حالا با فولاد به یک چهارم نهایی آسیا رسیده است. یعنی از مرحله مقدماتی صعود کرد و پریشب هم الفیصلی عربستان را پشت سر گذاشت. حالا شاید کسی حواسش نباشد که الفیصلی سال پیش از لیگ برتر و حرفهای عربستان سقوط کرده و در حال حاضر تیم چهارم دسته اول عربستان است.
با این حال غلبه فولاد بر این تیم و صعودش به یک چهارم نهایی جای تحسین دارد. چیزی را که از نکونام نمیفهمم این جنجالها و شوآفهایی است که دورهاش دیگر گذشته است. عجیب است که نکونام با سابقه فوتبال اروپا در بازیهای سخت و مراحل مشکل اینقدر به هیجان و هیاهو روی میآورد که حتی در فوتبال ایران هم این مرحله قفل شده و در اختیار استاد ساکت الهامی و رفقایش قرار گرفته.
چرا نکونام متوجه پرستیژ خود نیست؟ چرا فکر میکند دانش و تاکتیک و کاریزما و بازیکنانی که در اختیار دارد برای موفقیتش کافی نیستند و باید مدام جنجال و هیاهو راه بیاندازد؟ زشت است! همین استعفای آخر آن هم بعد از رساندن تیم به یک چهارم نهایی در منظر همه کارشناسان فوتبال یک حرکت پوپولیستی سطحی در نظر گرفته شد.
دو: مواجهه پلیس اماکن در مورد مسئله حجاب قابل توجیه و قابل فهم است اما پلمب کردن مراکز تجاری به خاطر این اتهام، به لحاظ قانونی درست است؟ این را پرسیدم چون اطلاعات ضد و نقیضی به دست آوردهام که متوجه نمیشوم بالاخره پلمب مغازه به خاطر بیحجابی قانونی هست یا نه؟ اگر دوستان حقوقدان اطلاعاتی در این مورد دارند ما را هم در جریان بگذارند.
سه: من هنگام تماشای فیلمها احساساتی نمیشوم اما امسال یک فیلم ایرلندی حسابی منقلبم کرد. منظورم اشباح اینیشرین نیست که به نظرم فیلم متوسطی است. نه. فیلمی دیدم به نام دختر آرام که در فصل انتهاییاش به آتشفشان ناگهانی عواطف بدل شد. مطمئنا بهترین فیلم امسال نیست اما فیلم بسیار خوبی است. به نظرم جنایتهای آینده، زمان آرماگدون، دختر آرام (محصول ایرلند)، افترسان (محصول انگلیس)، خانواده فبلمن، تصمیم به رفتن (محصول کرهجنوبی )، یک صبح خوب (محصول فرانسه) و مرده برای یک دلار بهترین فیلمهای سال 2022 بودند. سالی که خیلی برای سینمادوستان راضیکننده از آب درنیامد.
