روزنامه هفت صبح، آرتین ابراهیمی | رویارویی هفته آینده رئالمادرید و منچسترسیتی در نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا که برنده این دیدار به احتمال زیاد فاتح UCL هم خواهد شد. رئالیها در بدترین وضع ممکن ناشی از ناکامی در لالیگا و مصدومیتهای سریالی ستارههای پا به سن گذاشته خود به این دیدار سرنوشتساز رسیدهاند؛
ضمن این که دامنه لجبازی خاویر تباس و دیگر مسئولان فوتبال اسپانیا با فلورنتینو پرز و کهکشانیهای مادریدی باعث شده تا فینال شبانه کوپادلری در بدترین زمان ممکن مقابل تیم دفاعی اوساسونا برگزار شده و تنها دو روز بعد، یک رئال خسته و شاید ناامید مقابل تیم نفتی سیتی صفآرایی کند؛ تیمی که روی دور بُرد است و بازیهای سینوسی آرتتا هم کمک بزرگی به افزایش روحیه سیتیزنها کرده تا در بهترین شرایط به این بازی بزرگ برسند.
تیم پپ در سه جبهه، شانس مطلق قهرمانی است. قهرمانی پریمیرلیگ کاملاً در انحصار آنهاست؛ در فینال جام حذفی که دو هفته پس از پایان فصل برگزار میشود، شانس خوبی مقابل یونایتد بیدفاع دارند و در لیگ قهرمانان اروپا هم اگر از پس کارلتو و تیم بحرانزدهاش برآیند، اولین قهرمانی اروپایی نصیب آبیهای شهر منچستر میشود. در ادامه هم سه جام دیگر، سوپرجام انگلیس، سوپرجام اروپا و جام جهانی باشگاهها در انتظار این تیم خواهد بود تا ششگانه پپ و رفقا تکمیل شود. با این توضیح مهم که تنها نقطه ابهام در وصف این رویا، دی.اِن.اِی رئالمادرید در یو.سی.اِل است که شاید باعث شود کاخ آرزوهای تیم نفتی فرو بریزد.
شباهتها و تفاوتها
سال قبل رئال مادرید و منچسترسیتی در همین مرحله لیگ قهرمانان به مصاف هم رفته بودند که رئالیها با درخشش کمنظیر رودریگو، با نتیجه مجموع 5-6 موفق به عبور از سد تیم انگلیسی شدند. رئال نسبت به فصل قبل تفاوت چندانی نکرده و کماکان متکی به مربع قدرت کورتوا، مودریچ، وینیسیوس و بنزما است تا با درخشش خود بازی را درآورند.
البته جدایی کاسیمیرو، محرومیت میلیتائو و ناآمادگی احتمالی مودریچ و والورده و بنزما ناشی از مصدومیت جزئی، میتواند روی روند موفقیتهای این تیم در رقابتهای پُرفشار UCL تاثیرگذار باشد؛ از سویی درخشش کاماوینگا یک برگ برنده برای سپیدهای مادریدی به نسبت بازی سال قبل است؛ اما منچسترسیتی کمی متفاوتتر از تیم ناکام فصل گذشته است. آنها کانسلو، زینچنکو، استرلینگ و گابریل ژسوس را ندارند و در عوض هالند و آلوارز را در پیشانی حمله خود میبینند که برای خط دفاعی هر تیمی خطرناک و ویرانگر هستند.
رئال همیشگی
رئال با همان سیستم همیشگی 3-3-4 خود در این میدان بزرگ ظاهر خواهد شد. تنها نقطه ابهام در ذهن آنچلوتی، بازی دادن به شوامنی در پست هافبک دفاعی و قرار دادن مودریچ و کروس جلوی این جوان فرانسوی است. در این صورت یکی از میان فده والورده و یا رودریگو باید در نقش وینگر راست بازی کرده و دیگری نیمکتنشین شود.
شاید هم بهخاطر مصدومیت مودریچ، والورده یک خط عقبتر بیاید و رودریگو که مهاجم محبوب مربی ایتالیایی است، در ترکیب فیکس جای گیرد. به این ترتیب، انتظار میرود که ترکیب اصلی رئالمادرید در بازی با منچسترسیتی به این شرح باشد: کورتوا، کارواخال، رودیگر، ناچو، کاماوینگا، شوامنی، کروس، والورده (مودریچ)، وینیسیوس، رودریگو (والورده)، بنزما. آسنسیو و سبایوس هم دو تعویض قابل پیشبینی آنچلوتی است.
سیتی متفاوت
سیستم بازی سیتی به نسبت سال قبل تغییر محوری پیدا کرده و گواردیولا از بازی با شماره 9 کاذب، به استفاده از سانترفوروارد کلاسیک روی آورده است. در تاکتیک جدید سیتی که بصورت 1-4-2-3 آرایش پیدا میکند، آکانجی، دیاس، آکه، سه مدافع مرکزی تیم هستند؛ استونز به شکلی عجیب به رودری در میانه زمین ملحق شده؛ گوندوعان کمی جلوتر از آنها بازی میکند؛ برناردو، دیبروین، گریلیش هافبکهای تهاجمی تیم هستند و هالند هم در پیشانی خط حمله قرار میگیرد. فودن، ماحرز، آلوارز هم اسلحههای پنهان نیمکت سیتی هستند که در صورت نیاز میتوانند بازی را دربیاورند.
یک احتمال؛ الاتحاد!
منچسترسیتی در بازی دور مقدماتی مقابل اتلتیکومادرید در واندا متروپولیتانو بسیار محتاط و دفاعی بازی کرد و بارها با تمارض و درخواست ورود برانکارد، بازی را از جریان انداخت. حال اگر گواردیولا در سانتیاگو برنابئو هم همین تفکر را داشته باشد، آنگاه باید در انتظار بازی کایل واکر در پست دفاع راست و تغییر سیستمی به 1-3-2-4 باشیم. البته مصدومیت و ناآمادگی ناتان آکه و کوین دیبروین هم مزید بر علت شده تا شاید آبیآسمانیها با ترکیبی متفاوت در مادرید ظاهر شوند؛ با ایده کسب حداقل نتیجه تا کار را در ورزشگاه اتحاد تمام کنند.
در مجموع و با توجه به حذف قانون گلزده در خانه حریف، قاعدتاً بازی صعود به اتحاد کشیده میشود و تیمی که قصد پیروزی دارد، باید ضرباهنگ تیمی خود را در بازیهای پرفشار داخلی حفظ کند؛ جایی که رئال در برابر بارسا دستها را بالا برده، اما سیتی کماکان در جنگ با آرسنال است و شاید همین خستگی جسمی و روحی، باعث فینالیست شدن کارلتو و یارانش شود تا برای هواداران لوسبلانکوس، جام پانزدهم نزدیکتر از هر رویایی باشد.
منچسترسیتی که امسال 142 ساله شده، با مدیریت خلدون آل مبارک رئیس اماراتی خود و تیم مدیریتی اسپانیاییاش متشکل از چیکی بگیریستین (مدیر ورزشی)، فران سوریانو (مدیر اجرایی)، رودولفو بوریل (مدیر فنی)، جوزپه گواردیولا (سرمربی)، سخت در پی اولین جام قهرمانی اروپایی است و اگر آرسنال آرتتا، این چند بازی آخر لیگ برتر را وا نمیداد، شاید آنها نیز از خیر این جام انگلیسی میگذشتند و روی یو.سی.ال تمرکز میکردند؛ اما عطش کسب سهگانه سیتی شاید به بهای از دست رفتن شانس قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا تمام شود.
+ دربی دلامادونینا
دیگر سوی جام قهرمانان، دو تیم میلانی قرار دارند؛ آ.ث.میلان که بعد رئال دستنیافتنی، دومین تیم پرافتخار این رقابتهاست و اینترمیلان که بعد قهرمانی 2010 با مورینیو، چشم به این جام دوخته است. از سال 1395 تاکنون این دو تیم پرطرفدار در 20 بازی مختلف (سری آ، جام حذفی، سوپرجام ایتالیا) به مصاف هم رفتهاند که سهم اینتر 10 برد و میلان 5 برد بوده و 5 بازی هم مساوی شده است. در این 20 بازی، اینتریها 34 گل به ثمر رساندهاند و میلانیها هم زننده 23 گل بودهاند.
به این ترتیب به نظر میرسد که شانس آبیمشکیها ملقب به نراتزوری بیشتر از روسونری (قرمز و مشکیها) است؛ بهویژه اینکه در سال گذشته سهم اینترمیلان از 5 رویارویی با آ.ث.میلان، 3 پیروزی، یک تساوی و تنها یک باخت بوده است. سیمونه اینزاگی با تکیه بر بازیکنانی چون هاندانوویچ، بارلا، دیمارکو، بروزوویچ، لائوتارو مارتینز، ژکو و روملو لوکاکو چشم به پیروزی مقابل رقیب سنتی و صعود به فینال UCL دارد؛ در آنسوی میدان هم استفانو پیولی بهواسطه مهرههای کارآمدی چون مانیان، تئو هرناندز، تونالی، بنناصر، براهیم دیاز، ژیرو و البته رافائل لیائو ستاره پرتغالی خود، شانس بیشتری برای پیروزی و حضور در بازی نهایی برای خود متصور است.
