روزنامه هفت صبح| پیش درآمد: چقدر باید به کنعانیزادگان فرصت داد؟چون شادی پس از گل زدنش قشنگ است؟ چرا آخر؟ بازیکنی که یک فینال محکم و مردانه را با اخلاق زشت، حرکات محلی و بیارزش و دست به گریبان شدن با حریف و اخراج کاملا عادلانه متشنج کرد. همین کنعانیزادگان که در بازی با ژاپن در نیمه نهایی جام ملتهای آسیا در سال 2018 یکی از گناهکارانی بود که با اعتراض بیدلیل و رها کردن توپ از عوامل گل خوردن تیم ملی درآن صحنه مسخره بود. او دیشب هم کلاس پایین خود را نشان داد. آری بازیکن محکمی است. دفاع محکمی است اما آیا میارزد این قدر دردسر به خاطر رفتار بیدلیل و بچگانه؟
وقتی بازی شروع شد مشخص بود که قلعهنویی این بار با دو هافبک دفاعی به میدان آمده. چشمی و عزتاللهی در کنار هم. آماده برای یک بازی پر برخورد. محبی در پست وینگر راست و قایدی در وینگر چپ و طارمی هم پشت سر آزمون. 4-2-3-1. پیشبینی قلعهنویی از بازی پر برخورد درست بود. همان دقیقه اول بازی کنعانیزادگان ميتوانست با کارت زرد جریمه شود.
چند دقیقه بعد در دژاووی بازی با انگلیس در جام جهانی بیرانوند یکی از همان خروجهای شجاعانه اما بدون فکر خود را انجام داد و در حالیکه هیچ مهاجم ازبکي در اطرافش نبود خود را محکم به عزتاللهی کوبید و صورت خودش را نابود کرد و سر عزتاللهی هم شکست. ازبکها همان جا حساب کار دستشان آمد. تیمی که با خودشان این گونه رفتار میکنند وای به حال ما! بیرانوند رفت و نیازمند آمد. بازی پربرخورد و سنگین در جریان بود.
چشمی با تلاش و خطا و تکل سعی میکرد هافبکهای قلدر ازبکستان را که جلوی 35 هزار تماشاگر خودی بازی میکردند از جریان بازی خارج کند اما در آن سو حاج صفی کندتر و خستهتر از همیشه مدام در کورسها جا میماند و قایدی هم توانی برای کمک به او در برگشتها نداشت. هرچقدر سمت راست ما پرتلاش بود و رامین و محبی همدیگر را پوشش میدادند در چپ همه چیز بر وفق مراد ازبکها بود.
یک ضربه از مهاجم ازبکها که با واکنش خوب نیازمند و با پا دفع شد مهمترین صحنهای بود که ازبکستان در نیمه اول روی دروازه ما خلق کرد و درآن سو شوت جالب روزبه چشمی روی پاس عرضی رضاییان هم صحنه قشنگی بود که دروازهبان ازبکستان با زیبایی توپ را دفع کرد. یک ضربه سر هم توسط طارمی روی سانتر رامین به اوت رفت. عجیبترین صحنه دقیقه 45 بود. جاماندن دوباره حاج صفی و پورعلی گنجی و سانتر زیبای بازیکن ازبک با ضربه سر شیرجهای مهاجم ازبکها به تیر دروازه خورد و به زمین بازگشت.
نیمه دوم وحید امیری جانشین قایدی شد. قایدی در نیمه اول همه جدالهای یک به یک را به دفاع راست ازبکها باخته بود و نشان داد که فعلا نمیتواند یک عنصر مهم براي تیم ملی باشد. برعکس محبی که بسیار پخته بازی میکرد. با آمدن امیری وضع سمت چپ ایران روبهراه شده بود.
خطرات بازهم با ضربه کات دار رامین آن هم با پای چپ شروع شد که دروازهبان ازبکها با دقت و وسواس توپ را دفع کرد. چند دقیقه بعد توپگیری عالی مهدی طارمی، تیم ملی را در موقعیت گلزنی قرار داد که نفوذ او به محوطه جریمه ازبکستان و در حالیکه 4 بازیکن احاطهاش کرده بودند با پاس در عرض عالیاش تکمیل شد و سردار آزمون با شوت محکم به مرکز دروازه توپ را تبدیل به گل کرد و ایران را پیش انداخت.
دو دقیقه بعد روی توپ لو دادن عزتاللهی که روز خوبی را پشت سر نميگذاشت مهاجم ازبکها با نیازمند تک به تک شد اما تعلل او و رسیدن بازیکنان ایران موجب شد که از زاویهای تنگ توپ را بزند که بازهم نیازمند توپ را دفع کرد. ایران خوش شانس بود که یک ضد حمله عالیشان با سوت بیجهت داور براي خطای کنعانیزادگان روی دروازهبان حریف برباد رفت.
فشار ازبکها ادامه داشت اما خطر بزرگی روی دروازه ایران خلق نمیکردند. آمدن محمد کریمی استحکام دفاعی ایران را مضاعف کرد. همه چیز خوب پیش میرفت تا جنجال بزرگی که کنعانیزادگان خلق کرد و با بداخلاقی بعد از گرفتن کارت زرد دوم روی زمین نشست و از بیرون رفتن خودداری کرد و خشم ازبکها را برانگیخت و ریختن نیمکت هردو تیم به وسط بازی میتوانست به یک غوغای غیرقابل کنترل بدل شود.
هرچه بود تیم ملی به یک پیروزی مهم دست یافت و ازبکستان را در تاشکند با یک گل شکست داد و قهرمان کافا شد. هرچند هنوز تکیه تیم بر روی دو ستاره بزرگ خط حملهاش است و در خط هافبک به ترکیب رضایتبخش نرسیدهایم. شاید ترکیب نوراللهی و نورافکن این مشکل را حل کند. و خب در مورد مشکل کنعانیزادگان هم باید یک فکر عاجل کرد.
