روزنامه هفت صبح| تیم ملی ایران با پیروزی 3 بر یک مقابل اردن به فینال تورنمنت 4 جانبه اردن رسید و دوشنبه شب باید برای قهرمانی مقابل قطر و کارلوس کیروش قرار بگیرد. با وجود اینکه نتیجه ظاهرا روی کاغذ خوب وحتی ایدهآل به نظر میرسد اما نمایش شاگردان امیر قلعهنویی نگرانکننده بود. حتی خود او هم به این موضوع اعتراف و دیروز هم در جلسه فنی قبل از تمرین، از عملکرد شاگردانش انتقاد کرد. اینکه بین ژنرال و شاگردانش دقیقا چه گذشته، بر ما پوشیده است اما میتوانیم نگرانیهایی را که در بازی مقابل اردن به وجود آمد، بشماریم و به آنها کمی دقیقتر نگاه کنیم.
فاز دفاعی
در نگاه اول، خوردن یک گل از یک تیم متوسط غرب آسیا آن هم در خانه حریف خیلی نگرانکننده به نظر نمیرسد اما واقعیت این است که این نتیجه به شدت گولزننده است، مخصوصا جایی که تعداد گلهای خورده ایران دیده میشود. ایران در این بازی فقط یک گل دریافت کرد اما خوششانس بود که پیروز شد! اشتباهات خط دفاعی در این بازی زیاد بود و موقعیتهای پرشماری که نصیب اردنیها شد، ضعف ساختار دفاعی تیم امیر قلعهنویی را نشان داد.
یک موقعیت مسلم گلزنی در نیمه اول و یک پنالتی از دست رفته در اواخر بازی فرصتهایی بودند که میتوانستند نتیجه بازی را کاملا تغییر بدهند. در واقع اگر در این بازی اردن پیروز میشد، اتفاق غیرعادلانهای رخ نداده بود! تیمی در سطح ایران، وقتی در برابر اردن این موقعیتها را به حریف میدهد، قطعا در برابر تیمهای مدعی و درجه یک آسیا به مشکل برخواهد خورد. نکته عجیب اینکه تیم ما از ابتدای بازی از جناح چپ آسیبپذیر نشان داد اما تا پایان بازی تغییری در این سمت زمین از سوی سرمربی ایجاد نشد!
فاز حمله
مشکلی که در زمان کارلوس کیروش هم تا حدودی در تیم ملی دیده میشد، در تیم ژنرال به شکلی علنی و پررنگ قابل رویت است. میشود با اطمینان ادعا کرد که اگر سردار آزمون و مهدی طارمی را از این تیم بگیرید، حتی نمیتواند یک موقعیت گل ایجاد کند، چه برسد به گلزنی! در واقع تمام بار حملات بر دوش این دو بازیکن است که به وضوح سطح بالاتری از دیگر مهاجمان و تمام تیم دارند و هماهنگی فوقالعاده آنهاست که باعث خلق موقعیتهای خطرناک و در نهایت گلزنی تیم ژنرال میشود.
امیر قلعهنویی پیش از این مدعی شده بود که میخواهد تیمش زیبا و هجومی بازی کند و حتی بازی دادن به سامان قدوس را دلیلی بر این ادعای خود میدانست اما در برابر اردن، قدوس نیمکتنشین شد و عملا در خط هافبک شاهد هیچ خلاقیت و طراحی حمله خاصی نبودیم و همانطور که اشاره کردیم، انگار در فاز حمله، تیم ملی فقط باید روی هماهنگی دو نفره سردار و طارمی حساب کند و زیاد از خط هافبک نهچندان خلاقش انتظار ایجاد موقعیت گلزنی نداشته باشد.
شجاع خلیلزاده
او در زمان دراگان اسکوچیچ زوج محمدحسین کنعانیزادگان بود و احتمالا هماهنگی و شناخت این دو نفر از هم باعث شده تا امیر قلعهنویی برای جام ملتهای آسیا، بیشتر به این دو نفر میدان بدهد. اما واقعیت این است که هر دو نفر این پتانسیل را دارند که در مهمترین لحظات بازیهای حساس جام ملتهای آسیا، اخراج شوند!
حدود 3 ماه پیش بود که کنعانیزادگان در فینال تورنمنت کافا آن نمایش زشت و شرمآور بچگانه را به راه انداخت و قلعهنویی برای تنبیهش، او را به اردوی بعدی دعوت نکرد. شجاع هم در برابر اردن، علاوه بر نمایش ضعیف فنی، در صحنهای از مهاجم حریف جا ماند و روی او خطا کرد و کارت زرد گرفت و در برابر عصبانیت او واکنشی غیرحرفهای از خود نشان داد.
گرفتن گلوی بازیکن حریف باید با کارت زرد دوم و اخراج او همراه میشد و این صحنهها چیزی نیست که در بازیهای رسمی جام ملتها از چشم داور دور بماند. مشخص نیست که قلعهنویی در قبال این حرکت شجاع، آن هم در یک بازی دوستانه عکسالعملی نشان خواهد داد یا نه!
ترکیب اصلی ژنرال
نگرانکنندهترین مورد درباره بازی تیم ملی مقابل اردن این است که ظاهرا این ترکیب، قرار است ترکیب نهایی و اصلی تیم ملی در جام ملتهای آسیا باشد. میشود پیشبینی کرد که امیر قلعهنویی با همین ترکیب ابتدایی بازی مقابل اردن، وارد جام ملتهای آسیا شود. اما تصور اینکه قرار است همین نفرات در برابر تیمهایی مثل کرهجنوبی، ژاپن، استرالیا، عربستان و حتی امارات بازی را شروع کنند و همین نمایش را ارائه بدهند، به شدت ترسناک است.
بعید است تیمهای مدعی قهرمانی، فرصتها را مثل اردن در برابر ما از دست بدهند و بعید است ما بتوانیم در برابر این تیمها، دست بالا را داشته باشیم! شاید بهتر باشد که امیر قلعهنویی در برخی از مسائل، مثل ترکیب اصلی و بحث خط دفاع تیم ملی، تجدیدنظر و تغییراتی را ایجاد کند. به جز دو مهاجم بیجانشین تیم یعنی مهدی طارمی و سردار آزمون، تیم ملی در سایر پستها، آنقدر گزینه دارد که دست امیر قلعهنویی را برای تغییراتی رو به جلو باز بگذارد. ترکیب اصلی ایران در جام ملتها، نباید تیم بازی مقابل اردن باشد!
