شش ماه پیش از شروع جنگ، عراق ۶۳۶ بار مرزهای ایران را توسط نیروهای هوایی، زمینی و دریایی خود مورد تجاوز قرار داد. ۴۹۰ مورد آن از سوی وزارت خارجه ایران به سازمان ملل متحد گزارش شد. در آن زمان به دلیل مسائل بعد از انقلاب، ارتش در حال کوچک شدن بود و عدهای میخواستند تا این یگان نظامی منحل شود.
از جمله آن برخی از طرحها به ارتش ابلاغ شده بود مانند خدمت در موطن اصلی و نصف شدن سربازخانهها. ازهمین رو ارتش نیروی انسانی کارآزموده و خوبی در اختیار نداشت چرا که حتی برخی فرماندهان ارتشی را هم تصفیه میکردند.
با این حال براساس گزارشهایی که ارتش به دولت و مجلس ارائه کرد، «طرح ابوذر» از سوی ارتش در ۷۶ صفحه ارائه شد که درآن به بنیصدر رئیس جمهور وقت، گزارش احتمالی حمله ارتش عراق بیان شده بود و ارتش مطابق آن طرحهایی داشت. یکی از نکات قابل توجه در صفحات نخست طرح ابوذر؛ «فرض» هایی است که عناصر زیرک و هوشیار ارتش مقتدر ایران حدوداً سه ماه پیش از آغاز رسمی جنگ تحمیلی برای آمادگی با شرایط جنگی در بند «ت» این طرح متصور شدهاند:
(۱) عملیات ارتش در کردستان ادامه داشته و تغییر مکان یگانهای مستقر در منطقه امکان پذیر نمیباشد.
(۲) احتمال پشتیبانی از یگانهای ارتش جمهوری اسلامی ایران به وسیله کشورهای تدارک کننده قطعات یدکی بعید است.
(۳) در خلال درگیری ارتش در مرزهای باختری، امکان تحریکاتی از جانب کشور افغانستان وجود دارد.
(۴) از طریق کشور پاکستان تهدید متصور نیست، ولی احتمال برخورد با عناصر ضد انقلاب در جنوب شرقی کشور وجود دارد.
(۵) در طول عملیات در غرب کشور، جنگ روانی از طریق کشورهای آمریکا و اسرائیل و مصر علیه ایران ادامه خواهد داشت.
(۶) عراق همچنان از پشتیبانی لجستیکی و آموزشی کشور شوروی برخوردار خواهد بود.
(۷) کشورهای حوزه خلیج فارس از لحاظ سیاسی و تسهیلات پایگاهی، کشور عراق را پشتیبانی خواهند نمود.
(۸) کشور ترکیه در طول عملیات بیطرفی خود را حفظ خواهد نمود.
(۹) از آغاز عملیات برتری هوایی با کشور خصم میباشد.
(۱۰) احتمال پشتیبانی شیعیان مقیم کشور عراق از کشور ایران وجود دارد.
(۱۱) در طول عملیات، ارتش از پشتیبانی ملی بهطور کامل برخوردار خواهد بود… .
