اکبر اعتماد، نخستین رئیس سازمان انرژی اتمی ایران و چهرهای کلیدی در شکلگیری برنامه هستهای کشور، از مهمترین و تأثیرگذارترین دانشمندان ایرانی در دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بهشمار میرود. او در سالهای ابتدایی دهه ۱۳۵۰، به دعوت دولت وقت ، مسئولیت طراحی و راهاندازی زیرساختهای علمی، فنی و مدیریتی انرژی هستهای ایران را برعهده گرفت.
اعتماد که تحصیلات خود را در فیزیک و مهندسی هستهای در فرانسه به پایان رسانده بود، با نگرشی علمی و آیندهنگرانه وارد میدان شد و در مدت کوتاهی توانست سازمان انرژی اتمی ایران را به یکی از پیشرفتهترین نهادهای علمی کشور تبدیل کند. او همچنین نقشی مهم در راهاندازی نیروگاههای هستهای، جذب متخصصان داخلی و بینالمللی و امضای قراردادهایی با کشورهای غربی برای توسعه فناوری هستهای ایفا کرد.
با وقوع انقلاب اسلامی، اکبر اعتماد از سمت خود کنار گذاشته شد و پس از مدتی ایران را ترک کرد. از آن زمان تاکنون، او کمتر در رسانههای داخلی دیده شده اما در محافل بینالمللی به عنوان چهرهای برجسته در تاریخ انرژی اتمی ایران شناخته میشود.
مستندی با عنوان «من اکبر اعتماد، اتم میشکنم» به روایت زندگی، دیدگاهها و خاطرات او میپردازد؛ روایتی از دانشمندی که در میانه علم، سیاست و تاریخ ایستاد و سهمی ماندگار در یکی از جنجالیترین پروندههای علمی ایران بر جای گذاشت.
